24 



J. F. Hbandt, 



buisse, quare hac ratione a rhinocerotinis parum diversos fuisse, deinde affinitatem omnino 

 cum elephantinis et praesertim cum equinis habere, scd ab Iiis quoque satis differre. Den- 

 tium molarium Btructura praeterea iu Multungulorum, Glirium et praesertim in Sireniorum 

 online, ut constat, admodum variat. Qua de causa molarium structura aftinitatis notas 

 secundarias tantum praebere potest et ad locum naturalem Elasmotherii, e structura sceleti 

 generali derivatum, definiendum minoris est momenti. 



Genen St< -rconros igitur, suppositionibus erroneis innixo, vix existentiae spes quaedam 

 aff'ulgeret. Rectc igitur jam Giebelius {Die Säugethiere 8. 210) Duvernoyum ob genus 

 novum (Stereoceros) ab eo propositum vituperasse videtur. 



Praeter Stcreocerotis sie dicti Musei parisini cranii fragmentum Kaupius quoque 

 scapulam in Museo darmstadtiensi depositam, tjpum rhinocerotinum quidem praebentem, 

 sed a scapulis rhinocerotinis figura diversam, Elasmotherio adscriberet. De hacce scapula 

 Darmstadtiae aestate praeterita ejus benevolentia a me visa, tarnen praeter indicationem 

 brevissimam, characteres distinguentes nullas praebentem, nihil hueusque innotuit. Quod 

 valdc dolendura, quum exaetior ejus cognitio commentarium nostrum complere potuisset. 



§. 9. 



De Elasmotherii magnitudine et figura. 



Mandibulae PJiinocerotis tichorhini mediae magnitudinis diametrum longitudinalem 

 cum ejusdem partis Elasmotherii longitudine comparantes Elasmotherii mandibula circiter 

 ^ longior apparet, quae quidem differentiapotissimum a parte adscendente, magis retrorsum 

 elongata, longiore et musculorum manducatoriorum majorum insertioni destinata dependet. 

 Elasmotherii Individuum igitur cujus erat mandibula ^ majus fuisse videtur. Magnitudini 

 majori dicti Elasmotherii individui favet praeterea partis adscendentis anterioris partis 

 altitudo major. Elasmotherii speeimen, cujus mandibula mosquensis erat, ceterum minime 

 ad juniores, sed ad mediam magnitudinem praebentes spectasse, ut supra jam innuimus, 

 ex eo concluderem , quod mandibula sit fortissima et torosa, qualis in adultis Rhinocero- 

 tibus esse solet. Huc accedit, quod molaris anterior prorsus evanuerit, secundus (deperditus, 

 etiam a Fischero non visus) adhuc adfuerit, deinde quod, pone dentem mandibulae pos- 

 tremum molaris ultiini vestigium non observetur, quod molaris mandibulae postremus 

 denique parte sua posteriore angustiore ab antecendentibus differat, dentis Ultimi veri 

 habitum igitur manifestet. Molarium coronae evolutae quidem, sed modice defricatae opi- 

 nioni propositae pariter favent. Molaris denique solitarius saratoviensis (mandibulae ulti- 

 mus) et charkoviensis (penultimus) variis locis reperti, variis igitur individuis originem 

 debentes, cum mandibulae mosquensis molaribus magnitudinis ratione satis congruunt, 

 duorum igitur speeiminum, speeimini, cujus mandibula mosquensis erat, quoad magnitudi- 

 nem satis aequalium. pristinam existentiam indicant. E ti ium speeiminum magnitudine satis 



