Obseevatioxes de Elasmotheeii eeliquiis. 



11 



linearibus, angustis, sensu transverso haud striatis constat. — Caementum, seu substantia 

 osteoidea (ib. 14 — 19), ut vulgo esse solet, e stratis duobus componitur, externo et in- 

 terno. Stratum externum, laniellosum, lacunas parvas, stellatas, colorem nigrum praebentes 

 (fig. 14) offert. Stratum internum e canaliculis plerumque satis rectis, simplicibus vel divi- 

 sis, crassioribus vel tenuioribus, situm horizontalem in dentis lateribus praebentibus (fig. 

 17, 18, 19) componitur. 



Quas III. Owenius (Odontogr.) de PJiinocerotum (PI. 139) et Elephcmtorum (PI. 150) 

 molarium penitiori structura dedit figuras cum nostris adElasmotlierium spectantibus com- 

 parantes inde redundat, substantiae eburneae canaliculos ad elepliantinos propius accedere 

 et a rhinocerotinis et equinis magis dilferre. Substantia vitrea Elasmotlierü molarium vero 

 ab rhinocerotina fibrarum tenuitate et marginibus glabris earum distingui et equinae (Ow. 

 PI. 131) appropinquari videtur. 



§. 5. 



De molaribus maxillaribus. 



(Tab. II. fig. 4—8.) 



Usque ad annum 1842 de molaribus maxillaribus Elasmotlierü nihil innotuit. Eo ipso 

 vero anno III. Comitis Keyserlingii accurata descriptio, figuris illustrata Elasmotlierü 

 molaris maxillaris in deserto Kirgisorum haud proeul a mare caspio reperti apparuit, quem 

 omni jure maxillaris epitheto designavit; Fischerus autem novae speciei (Elasmotlterio 

 Keyscrlüigü) vindieavit (cf. infra). Anno praeterito una cum mandibulari Museum Acade- 

 miae nostrae molarem maxillarem in provincia saratoviensi repertum aeeepit, ita ut mola- 

 rium maxillarium duos, quantum scio huc usque unicos, ante oculos habeamus. Dentes 

 hosce esse maxillares ex eo concludendum est, quod strueturae generalis et specialis in 

 Elasmotlierü dentibus observandae indolem quidem ostendant, sed a mandibularibus Omni- 

 bus magnitudine et variis notis ad figuram et strueturam specialem eorum spectantibus, 

 nominatim coronis subrhomboidalibus, subintegris, latioribus, substantiae vitreae taeniis 

 centralibus magis e dentis posteriore dimidio originem ducentibus et in medio coronae magis 

 longitudinalibus quam transversis valde differant. Molares nostri ceterum cum mandibula- 

 ribus comparati ad ultimum molarem sinistrum, quod attinet ad magnitudinem, nec non 

 tiguram et ambitum tantum quadrant, quare ad sinistri lateris ultimum maxillarem refe- 

 rendi mihi videntur. In descriptione nostra igitur de dente maxillari ultimo tantum, non de 

 reliquis (hueusque nondum detectis) sermo esse potest. 



Molaris dictus crassitie, latitudine et curvatura majore, nec non latere coronae externo 

 magis elevato a mandibulari, ipsi opposito (i. e. ultimo) recedit et in Universum figuram 

 rhomboidalem offert. Dentium, excepta Corona, melius conservatus (i. e. saratoviensis, Tab. 

 II. fig. 6, 7) longitudinem 0'"160 et in medio latitudinem 0T090 praebet. Crassities ejus in 

 medio 0?050 aequat. Facies ejus externa et interna, praesertim in inferiore parte, frequentis- 



