Obseryationes de Elasmothebii EELIQÜUS. 



9 



riorem porrectorum , Coronas satis defricatas oflerentium, ratio et dentis anterioris, imo 

 forsan duorum anteriorum defectus, animal aetate satis provectum (ut mihi vidctur mediae 

 aetatis) indicant. Dentiura denique in mandibula absconditorum vestigia nulla apparent et 

 dens ultimus parte posteriore angustiore a reliquis diversus molarem ultimum, genuinum 

 refert. Giebelii opinioni igitur haud annuendum erit. 



§• 4. 



De Elasmotherii molaribus in Universum. 



(Tab. I. fig. 1-5; Tab. II. fig. 4-8; Tab. III et IV.) 



Ut inter omnes zoologos rei gnaros constat et supra fusius, quam antea factum erat, 

 demonstravimus, Elasmotherii mandibula rhinocerotinis quoad figuram et conformationis ty- 

 pum generalem simillima est, molarium ipsi insidentium structura vero primo intuitu for- 

 mam rhinocerotinis alienam manifestat. Nihilominus tarnen dentes Elasmotherii, mandibula- 

 rium posteriores praesertim, coronae forma elongata et facie interna plus minusve distinete 

 biloba quodammodo Bhinocerotum molares mandibulares insimulvero etiam equinos, praeser- 

 tim figura tetragona, elongata revocant, radicis ratione vero non solum equinis appropin- 

 quantur, sed etiam elephantinis similes sunt. Quod autem ad substantiae vitreae ansarum 

 longissimarum, plicatarum et flexuosarum dispositionem attiuet, non solum a Ehhiocerotum, 

 sed etiam ab Elephantorum , imo adeo ab Eqiiorum nominatim Hippotheriorum molaribus, 

 quibus similiores sunt, admodum distinguuntur. 



In Universum quidem molares omnes hueusque eegniti et a me observati formam tetra- 

 gonam 1 ) et longitudincm insignem (0', n 140 ad 0?160), latitudinem vero O^OIS ad 0?085 et 

 crassitiem0"'015 ad n ,'050 ostendunt. Coronam a parte radicali minime separatam videmus, 

 sed e contrario inde a Corona dentis massa sensim sensimque in radicem seu rectius par- 

 tem radiealem, Corona vix minorem, transit, ita ut coronae nomine pars earum e maxillis 

 prominens , in dentibus sejunetis vix distinguenda , designari tantum possit. Structura 

 peculiari generali et molares maxillares et mandibulares consentiunt. Imo adeo maxillarium 

 coronae, quantum ex ultimo dente maxillari, hueusque tantum noto, colligi potest, amandi- 

 bularum coronis minus quam mlihinoccrotibits dififerunt. Dentium singulorum, plicatis adnume- 

 randorum, strueturam generalem nudis oculis considerantes substantias (Tab. IV. fig. 8 a, b, c) 

 tres in dentibus mainmalium obvias substantiam osseam seu eburneam (c), vitream (b) et cae- 

 mentum (a) invenimus. Substantia vitrea (ib. fig. ß, b) largissima, alba, plicas facie externa 

 convexas, tenerrime striatas, interna facie excavatas, et faciem unisulcatam praebentes, 

 inde a radice dentis (Tab. IV. fig. 4) ad faciem coronae manducatoriam semper continuatas, 

 quare longissimas (Tab. IV. fig. 6), sed magnitudine ex parte inaequales, plerumque pa- 



1) Dens deperditus, cujus alveolus conicus, integer nute eamque ob causam formam reliquis alienam, dimidio in- 

 mandibulae prinmm molarem invenitur, omnino radicem feriore conicam, verisimiliter possidebat et insimul ob ra- 

 infundibuliformem, ima parte clausam et multo breviorem dicis formam facilius exddere potuit. 



Wemoires de l'Acad. Inip des scieuces, Vllme Serie. 2 



