BIOGRAPHIA P. JOANNIS DE LOUREIRO 



IOI 



verum etiam pluribus Evangelii praeconibus christianisque per- 

 saepe saluti fuit. 



Tamen anno MDCCL, odio idololatrarum in christianos recru- 

 descente, cum nec ipsa regis auctoritate satis tutus redderetur, de 

 regni finibus excedere coactus est. Verum non ita multo post 

 denuo reversas, pristinam dignitatem recuperavit. Quin eo tem- 

 pore ipso, quo Tunkinenses, incursione facta, rerum Cocincinae 

 potiti sunt, eumdem honoris gradum retinuit, et adeo vel ipsis 

 hostibus fuit acceptus, ut summus eorum dux illum saepius do- 

 mum suam invitaverit. 



Sed jam ad eam orationem quse est maxime própria instituti 

 nostri veniamus. Ad eam usque aetatem, qua ab Europa in In- 

 diana navigavit, nondum Loureiro susceperat, nedum ingressus 

 fuerat rationem studiorum illorum, quae ad naturam investigan- 

 dam pertinent; neque ad ea suscipienda alio usus est auctore ab 

 ardenti, quo flagrabat, lucrandorum animorum studio, et occasione 

 sibi a fortuna seu verius a Dei providentia praeter expectationem 

 oblata. 



Nam propter infensissima bella, quibus ab idololatris, ut dixi- 

 mus, Christi sectatores identidem impetebantur, et ipsi Evangelii 

 praecones frequenter opus habebant fugere hominum societatem, 

 in solitudinum latebris sese occultare, vel mutata veste personati 

 incedere. 



Et initio quidem Loureiro noster non aequiore vitae condi- 

 tione fuit. 



Sed brevi, experientia magistra, cognovit non posse se melius 

 inquisitores fugere, et suspiciones tollere, quam si peregrinum 

 medicum ex ultimis terris deductum ageret : per causam enim 

 curandi aegrotos, non ad plebem solum, sed ad praestantissimos 

 quosque regni eives aditus facillimos haberet. 



Igitur in artis medicae studium toto pectore incumbit ; medi- 

 cinae illis temporibus peritissimos sedulo versat, plures quidem 

 sed imprimis, Pitcairn Scotum, Manslnum, et Boerhaavium. Jam 

 quod ad medicamenta attinet, omnia quidem, quae apud europaeos 

 in usu erant, adhibebat: sed non eo contentus voluit et illis uti 

 quae eadem, quam habitabat, regione gignebantur. 



Hinc necesse habuit investigare, examini subjicere, conferre 



