XXVIII 



MoNENDA EDITORIS. 



diversa objecta uno eodemque et triviali et specifico nomine diceret; — suadet praeterea ipsa horum specifi- 

 corum (s. diagnoslicorum) nom inum ratio, quae ad vitandas confusiones aptissima Linnaeus ubique commen- 

 dabat, quae aliis omnibus praeferebat, et quibus manifesto invitus et necessitati cedens nomina trivialia adjecit. — 

 Conced endum contra est, virum contrahendi potius , quam discernendi studio in re botanica faventem 

 saepissiine subsumpsisse formas pristinae cuidam affines ac similes, serius allatas vel in itinere visas aut ex 

 autoribus tantum ei cognitas, ne specierum numerum augeret. Id quod hodieque ab ipsis celeberrimis et summa 

 autoritate praeditis botanicis fieri solet. Sed tunc quoque unam formam primariam menti ejus obver- 

 satam esse sana critice statuat necesse est, licet hoc vel illud synonymum , haec vel illa serius ad- 

 jecta observatio forsan propterea excludenda sint. 



Obs. 1. Similitcr Friesius (Nov. p.40.). „ Facile largior, Linnaeum (cui non ubique suhtiles et strictiores limites et 

 diflerentias eruere licuit immensus studiorum ambitus , indeque in generibus intricatissimis liabituales differeutias praecipue pro- 

 posuit) peregrinas plantas sub eod. nomine cum Suecica comprehendi potuisse , cum idem ab accuratissimis nostri aevi Botanicis 

 factum vidimus ; verum nostrum est, ejus optimam et primariam formam eruere, ejusque species, ut ipse 

 si inter vivos esset, interpretari. " 



Ol/s. 2. „ Linnaeus laxum sui uevi, ttt saepe nostri, species determinandi genium perspiciens , omnla e novo construxil ; 

 (et quis non mirctur, eum iu his tam mnlta et eximiu praestitisse?) , — ubi vero diffcrentias non rite perspexit , ipse, in litteris 

 ad Hallerum, fatettir, se diversas species conjungere, quam varietates distinguere malle. Ilinc, ubi specics 

 Lirmaeanae collectivae sunt, — via eclectica procedendum. " (Fries Nov. j>. 34.) 



9. ERRORES LINNAEANI non studiose conquirendi et proclamandi sunt, ubi ipse serius sese 

 emendaverit et ad certitudinem pervenerit (ut in Rumicc acuto, Antholyza Cunonia), vel ubi nos plures quam ille 

 formas distinguere didicimus. — Nec re vera, nisi textui mutatio ejusmodi inest, diversas plantas diversis editio- 

 nibus intellectas existimare fas est. Confu siones illae Linnaeanae, quas vocant, phantomata mera plerum- 

 que sunt , a quibus deierreri nolimus. 



Obs. 1. „Linnaeus controversiis ... multis modis ansam dedit. Non is sum , qui metuam , examen integrum criticum laudi- 

 bus Linnaei immeftalibus aliquid detraliere , quamquam exinde facile patet, species ipsi in generibus ob specierum multarum ba- 

 bitu consimiliiim affinitatem intricatissimis non scmper fuisse fixe determinatas s. acute limitatas; aliam alterius loco successu 

 temporis substitutam (ut in Rosa pimpinellif. , Eglanteria, Rnmicibus); svnonyma et definitiones ad diversas species spectare; immo 

 ipsum aiiam definiie plantam, quam revera, memoria et Iiabitu fidens, indicare voluit." (Fries Nov. p. 94.) — Ex at- 

 tera vero parte prube tenendum, id in pattcissimis tuntum statuendum esse, et quantum fieri possit, quodvis uliud potius critices auxi- 

 tium , illuesa quidem veritate, adhibendum esse. 



O b s. 2. Injuste et plane absque ratiuue sacpe confusiov.es Linnaeu tribucbant ipsi confusi scriptores : easque avide prupagarc 

 sulcbunt notortini nominum. studiosi botanici. — Itu Iiallotum nigram, nul/o lucu dubiam apud L., in Sp. I. atiam quum 

 in Sp. II. intelligi autumavit Smit/tius , licet tota §. intcgra hinc recusa sit , solum additis verbis „ c a l. acuminatis," quae 

 lugice et diagnostice addi jubebant, quaeque ipsissima, si opus esset, indicurent, quamnam antea plantam habuerit Liimaeus. Cuusa 

 vero reprehensiohis in eu pusita , quud ipse Smithius in Eugl, but. fulsam B. nigram pinxerit , erruretnqtte Linnaei incusare maluit. 



— B. ulba vero in Fl. S. II. „cal. truncatis" distincta optimeque descripta est, cuque tuta §. e Fl. S. in Sp. II. iinmu- 

 tata migravit. Jam Frlesius, contra diagnusin, cuntru syn., contra locum natalem a reccntiurib. probatum , B. albam Ft. S. 

 provar. albiflora B. vulgaris (cui ipse cal. subulato - aristatos tribuit), B. album Sp. pl. vero (i. e. eandcm plantam) 

 pro var. albijiora B. foetidae (cal. rotundato-dilatatis) exhibet l — . Aliud exemplar ludibrii critici in Carice leporina L. 

 vituperatit Wahlenbergius : „ Haec in sylvatica parte crescit, ubi Liimaeus ipse suani C. leporinam legit: sequens species au- 

 tem in solis alpibus ocrurrit , ubi se nunquam eam vidisse praedicat. Exinde et ex herbario Burseriano certissimum fit , quod haec 

 ipsa Linnaei originalis estj sin minus, nulla mihi adest ratio , repudiandi certam plantam e Flora Suecica , et quaerendi incer- 

 tam e Flora Lapponica. Estne id umbram quaerere? Num in prima udalescentia ipse suas plantus fixe determinatas hubuit? 

 Cur noii melius pro certo accipere id, quud sub virili uetate certttm dctcrminavit ? praecipue Florae Suecicae plantas , et repiulianduiii 

 solummodo confusiones, quus senex introduxit ?" Wahienb. lapp. p. 2'26-9. — Eadem ratio erat in Custo arabico (ttbi nunnisi 

 syn. Jucquini, nun inspecta tabula in S p. II. udditum, dclendtim cst) , Agrostide stolonifera et capillari 

 uliisque. Persaepe adeo Succici atitures hodie magis dttbii suitt ipso Linnaeo , nt in Bromo racemoso , C/tenopodio viridi, Vero- 

 nica maritima, Alismute natunte, Arenaria media , Galio ochrolcuco , Rumicibus, Cerustiis. 



Obs. 3. Linnaeus [tjiti diim prupriac mcntis indolem depingit , ipse futetti.r : „ lnccpta apera ud fincm. perduxit. nec in 

 opere respexil:"] tardus erat in corrigendis erroribus suis, et saepe in iis acl terminos vitae perseveravit (tit 

 in Carice uliginosa). — Ulii vero sese correxit, ibi tacite tantum mutavit mutanda, raro ipse id indicans. 

 [Forsan tirones a Sjstemate deterrere noluit crebrius indicatis correctionibus , gnaros autem et peritos ea prioribus libris inspectis 

 inventuros esse existimavit. ] Hinc pennulta ipsius synonyma hodieque dubia sunt, maxime ex priorilius operibus, et permulta ab 

 iis botanicis ignorantur , qui unicam editionem sequi solent. Interdum adeo diagnosis ex novo specimine vel nova icone niutata 

 est , — non semper bene . ut in Ononide Clierleri , Amoino Cardaniomo. — Eaque res maxime videtur cxpetere editionem com- 

 paratam et editionum discrepantia instructam. 



10. OMISIT Linnaeus e propriis pauca genera (dc quibus egimus Cap. II. sub I. 1-18.) et plures species : 



— ex horto Cliffortiano multas (83, e quibus plurimas interprctari potuimus) , item ex Fl. Zeyl. (197, e quibus 

 tamen plurimae crant ipsi incognitue ) , singulas e Vir. Cliff. , Hort. Ups. etc. In Suecicis plantis magis sibimet 

 ipsi confisus (testatur Carcx ulig.!~), pauca tantum serius omisit, exceptis Fuugis 28, et duobus Lithophytis ; ex 

 ipsa Flora Lapponica dubiae sunt 6 vel septem. — Adeo ipse, ut in Ophr. lilifolia, plantae olim descriptae : „non 

 meminV adscripsit in Sp. pl. — Se.d quod e Sp. L quoque, et ma?unie e S. X., tot^species (hodie a botanicis 

 ignoratas, immo praetervisas) omiserit, ipsi mirati sumus. E quibus multae bonue sunt, et ex parte serius resti- 

 tutae, ut Atragcne sibirica, Me.sembr. aureum, Bombax rcligiosa, Pldomfc italica, Ononis arvensis et pusilla, 

 Alnus incana, Mcntha verticillata etc. ; — aliae non explicandae, ut Phyllis indica, Barreria, Teucrium Pseudo- 

 chamacpitys , Ixia albu , Panicum cynosuroides et repcns ; — aliis vitium tacite correctum subest, ut in Mimosa 

 purpurca S. X., quae Gleditsia est, Anagalli capensi, quae Pacderota. 



Obs. Linnaeus longe plures, quam systematicis operibus proposuit, plantas cognoverat, aliena cautissime tantum recipiens. 

 Ita v. c. in epistolis ad Buiinannum multas species Burniaiinianas hodie miiius coguitas citavit, et in diss. de lierliario Aniboi- 



