XXVI 



MONENDA EDITORIS. 



cavvt m. 



APHORISMI. 



1. BOTANICA RES quo magis approperat ad id fastigium, quo veterem confusionem nimia rerum novarum 

 mole, nimioque cognitionis et ambitu et intensitate (quam vocant) ipsa periclitetur: eo magis necesse est, certam 

 fixamque basin Viri Docti sibi conservent. — Fundamentnin hoc positum in Ejus Scriptoris operibus, a quo 

 reformatio Scientiae naturalis inde a saeculi praeterlapsi media parte exorta est integra. — Linnaeo creante 

 et diagnostice et nomenclatura botanica recentior exorta est, eoque neglecto et seposito seriora 

 quaevis necessario vacillant et in tenebras incommodasque controversias aberrant. 



2. OPERA LINNAEI cum orbe terrarum communicata fundamentum Critices Linnaea- 

 nae exhibent: sola liaec normam exhibere possunt ab unoquoque agnoscendam , quum cuiusque in manu 

 sint; solis his perficiebatur illa reformatio , in nomenclatura et terminologia , unde Autoritas Linnaeana 

 oriunda est. Nec temere conscripta sunt illa opera, sed consulto , summo cum studio et mira probitate, et vix 

 unquam levitate illa laborant, quae, dum alios furtim sequitur, ipsa quid voluerit, nesciat. 



Obs. Opera de quibus liic sermo est , quaeque id, quod m u n il o communicare voluerit L., continent, maxime sunt Syste- 

 matica illa sub Cap. II. n. I. enumerata , et quae in his citantur ex reliquis. Classis prima Tabnlae 1. noslrae chro- 

 nologicae i. e. opera ante Spec. I. edita, secundario tanlum momcnto crilico gaudent; sciiicet ut explicent plantarum species, niani- 

 feste ex liis operibus illic receptas. Ceterum maxiuii momenti opera illa Linnaeana sunt, Classe secunda contenta , ab annoV5S — 

 68. edita. 



3. INTEGRA ET CUNCTA opera haec ad bonum et justum judicium ferendum adhibenda sunt. Ipsa sese 

 invicem ubique explicant, supplent, emendant: posterioraque ubivis ad antecedentia respiciunt. Neque in his ul- 

 tima edido reliquas tollit ; eteniin objecta diversa vel nova ratione contemplata , (uti plantae novae vel exempla- 

 ria meliora, vel notae ab affinibus novis petitae) , non subjectivae opinionis einendationes , plerumque 

 omnibus hisce inutationibus subsunt. Praeterea vero etiam L. nusquam non priorum operum suorum respectu ha- 

 bito scripsit, immo saepissime ita Ioquutus est, ut elucescat, intelligi ab eo lectorem, qui proxime praecedentes 

 editiones consulat, et eas novae vel novo libro conferat. Id quod quavis Codicis pag. demonstratur. 



Obs. 1. Sic e. gr. in Opliioglosso scandente verba Sp. II. „Fr ondes non oppositae, sed conju gatae etc." eo 

 pertinent , quod L. in prioribiys libris ubique in diagnosi scripserit „frondibus oppositis", quod tandem in Sp. II. verbo „conjugatis" 

 mutaverit , rationem addens in ea obsei valione. Siniile quid in Hordeo nodoso cf. 



Obs. 2. Dubia saepe solum diversarum edltionum collatione solvi queunt. Ut v. c. in Silene inaperta. Hanc L. in 

 S. X. cum <S. p o r t e n s i junxerat , itaque adsc :serat „Sp. pt. 19. 21." Quum in Sp. II. rursum utrainque (sub N. 24. 25.) di- 

 stinxisset et inde in S. XII. (iisd. nmn.) reccpisset, oblitus tamen est , in eo, quod loco manuscripti adhibuit, exemplari S. X., 

 delere illud „19. 21.', quod propteiea in S. XII. et XIII. migravit, ubi , qui praecedentia ignoret, nnsticos liosce mimeros sibi 

 explicare non poterit. — Pari ratione editiones illustrant Costum arab., Salicorniam virginicam , Boerhaoius , Agrostides et pluri- 

 mas alias. — Ita explicatur , cur unam tantum , v. c. Spec. I. vel II. edUiunem, tanquam principem et unice consulendam, 

 ncino pioponere possit. 



4. EXPLICANTUR systematica illa et autoritate Linnaeana praecipue praedita Opera 1. vagis locis in 

 ceteris opusculis et reliquiis autoris,2. aliorum autorum ab ipso citatorum descriptionibus , iconibus, sen- 

 tentiisque, 3. herbarii Linnaeani exemplaribus , 4. locis natalibus ab ipso indicatis, maxime in plantis in- 

 digenis. — Nullum ex his per se reliquis ponderosius est, sed „in planlis Linnaeanis determinandis nec de- 

 scriptioni, nec synonymis , itec herbario, nec locis unice inhacrendum, sed via eclectica procedendum." Fries Nov. 

 p. VI. et p. 95. 



5. HERBARIUM LINNAEANUM saepe fallax, patris senescentis filiique Linnaei dubiis per quindecim 

 et quod excurrit annos ab culmine Liiinaeano obnoxium, — saepe specierum originalia non continet, vel e 

 vivo descripta quondam, vel saepe in Cliffortii, Gronovii, Jloyeni , Burmanni, Burseri aliorumque herbariis 

 conquirenda: — eorumque loco saepe saepius forsitan fovet serius missa ab aliis exemplaria, male determinaia (ut 

 in Comete surattensi) et raptim a Linnaeis ineptiore loco seposita, — vel prorsus caret plantis vulgaribus, quas 

 ob id ipsuin forsan nondum collegerat et exsiccaverat herbarii possessor, vel quas aliis dono dederat originales suas, — 

 vel earundem loco formas habitu affines (hodie,vero specie distinguendas) inter cal atas fovet, quas plantae 

 vulgari proxime colligendae comparare voluerat, et quas ob habitum discrepantem servaverat (ut certum est in 

 Viola hirta, Andropog. Ischaemo, Agrostide capillari aliisque herbarii Linnaeani plantis). — 

 In aliis contra (maxime exoticis) plautis summam et genuinam autoritatem ipsi tribuamus necesse est 



Obs. 1. Herbaria virorum doctorum hodieque sunt eruntque semper documenta ueque summa antoritate praediia , atque 

 horrea dubiorum, errorumque ; et nimis fidetiter posscssoris domesticam negligentiam amicorumque infelicia studia prioata ser- 

 rant produntque ea posteris , saepe iuiquis et Piemesin csse ignorantibus. — Etenim Herbaria „pr aestant quidem 



