MoNENDA EDITORIS. 



XXV 



burgi anno 1792. Permultas easque pretiosas observationes , maxime de generibus plantarum , nec vero non 

 etiam de speciebus quibusdain continent. Tamen a nobis non frequenter excerpendae esse videbantur : partim quod 

 ea, quae continent, nonnisi ad sermonera vivum autoris fugaci calamo a discipulis conscripta sunt, nec ab ipso Linnaeo 

 promulgata, id quod re vera criticam earum indolem diminuit: partim vero quod opus peculiare sistunt, extra cujus 

 nexum plurima ex iis non huc trahenda, immo Ieviora apparere possunt, partim etiam quia hoc opus recentius et 

 intra botanicorum manus etiamnunc est. Praeterea etiam negari nequit, haud pauca ab editore (promulgante li- 

 brum post 20 annos) emendata, addita, mutataque videri, ita ut non vereamur, his praelectionibus valorein criticum 

 fere epistolis Linnaeanis aequalem — tantummodo concedere. Plerumque cit avimus illud lectori; monemus 

 tamen: ,,etiam in g ener ibus, ubi non citatur, plerumque brevissimum aliquem char. specificum cujus- 

 que generis extare in his praelectionibus."" Omnino dignissimus liber, qui consulatur ab eo, qui sententiam 

 Linnaei de aliquo genere vel specie, quasi familiari colloquio exhibitam, cognoscere velit! 



4. Dissertatiotjes Linnaei, in Amoenitatibus academicis collectae ab Ipso et S chreb ero, 

 magna ex parte a nobis conferendae erant, quum plus quam 70 ex iis magis minusve ad explicandas plantas Lin- 



naei valere possint. Quae maxime huc pertinent et fere absorbentur Codice, supra commemoratae sunt sub //.26. 



Reliquae, quibus majus momentum, in Tab. I. nuncupatae sunt; ceterae in textu Codicis. Ubique vero Amoeni- 

 tatum librum citamus, qui omnium in manubus est, quum tftss. originales rarissimae sint. Tantummodo sicubi 

 nomen plantae ex eiusmodi dissertatione ortum, tunc hanc ad nomen citamus, deinceps vero nuncupamus locum 

 Amoenitatibus (cf. v. c. Yeronicam montanam fl. angl.). 



5. Acta societatum eruditarum , Holmensis nempe, Upsaliensis et Petropolitanae, varias 

 Linnaei elaborationes de plantis, novitates promulgatas et additamenta ad opera systematica continent, quae ex 

 parte conferenda cum Codicis textu, ex parte citanda tantum, ex parte vero reservanda erant , usque dum Operum 

 Linnaeanorum Editione colligi queant. Namque in his quoque plura sunt hodie quasi abscondita neque valde cum 

 orbe terrarum communicata (ut v. c. in Actis II olm ensibus tantum Suecico et cura Kdstneri Germanico sermone 

 extantibus: paucis exceptis , quae latine reddidere Analecta transalpina atque Gilibertus in Fundam. bot. ). 



6. Ex Opuscums Linnaei vix nisi Musa Cliffortiana (cui dissertatiunculae praeter Musae monogra- 

 phiam plura v. c. de Scitaminearum quarundam char. genericis ad Codicem pertinentia insunt) et Disquisitio 

 de sexu plantarum (in Jm. ac. iomo 10. recusa) huc duci poterant. — Sed praeterea comniemorandum omniuo, 

 quasi - Linn ae ano s libros ac teste Linnaei diario (Egenh. Antechiingar ed. Afz.) „una elaboratos" ab 

 eo cum autoribus esse Gr onovii Floram Vir ginicam Tom. I. 1738. et Royeni p r o dromum Ftorae 

 Leydens is. 1739. Quae utraque multarum plantarum inde a Linnaeo, in exarandis Speciebus Pl. maxime, de- 

 promptarum locos principes exhibent: adeo ut diu dubii haeserimus , annon propter eadem Linnaei verba tam- 

 quam reliqui sub N. II. enumerati libri (n. 19 — 26.) integri conferendi essent. Sed profecto tunc etiam Sauva- 

 gesii, Gerardi, Kalmii, Osbeckii, Jacquini adeo aliorumque opera varia huc trahi simili jure potuissent, a quibus 

 Pater Botanices recentioris magis minusve bona fide quaedam integra mutuo sumpserit. — Quod ad Ferberi hor- 

 tum A gerumensem 1739. attinet, qui teste eodem diario „totus Linnaei": totus ille catalogus exscriptus est 

 ab editore ex horto Cliffortiano etc. ; vix vero Linnaei opus , nec alia re memorabilis. 



IV. Alicna, 



i. e. aliorum autorum opera, quibus vera autoritas (authenti cit atem vocani) ad explican- 

 dam Linnaei sententiam inest, adhibenda esse videbantur ad lectoris emolumentum ct criticam locorum 

 dubiorum perficiendam. — Ex his summa sane autoritas apud autores Suecicos est , qiti loca natalia plantarum 

 e Linnaei Floris Suecicis oriundarum itivestigarunt. Maxime IVahlenb er g ii Flora Lapponica et Suecica, inter- 

 dum eiusdem Flora Vpsaliensis et Carpatica huc pcrtinent, Friesii Flora Hallandicd, Novitiae florae Succicae 

 (Ed. II.) earumque Mantissa , W ahlb er gii Fl. Gothoburgensis. — E botanicis Anglis inclytus herbarii Linnaeani 

 possessor Jconibus plantarum hactenus ineditis aliquas species iHustravit, et observatiunculas de variis exhibuit 

 in Floris suis Britlanicis , Linnaeanae societatis actis , opusculis cpistolisquc Linnacanis ab co cdilis , sparsisque 

 aliis locis, quae forsan non omnia cognovimus. — Linnaei filii opera, quae vivente patre scripta sunt, digni- 

 tatem eam , qnam propria fere Patris opuscula sub II. et III. enumefrata, habeant necesse est , seriora vero auto- 

 ritatem certe Ejus, cui plerumque ante oculos fueie specimina Linnaeana. — Discipulos inter Ehrhar lus ma- 

 xime, Schr eberus , Thunber gius , Betzius, Jfzelius, Gi sekius , Fabriciusquv ii erant, a qui- 

 bus Linnaeana scntentia communicari et servari poterat. — Beccntiorum opera saepissime criticas controver- 

 sias de plantis Linnaeanis moverunt, quas sicubi respeximus, JVilldcnowii maxime, S chultesii, Sprcngc- 

 lii, Brownei, Dccandollei , Beichenbachii alioiumque opera consulentes , ea mente egimus, ut haec a 

 Codice non alicna, loctoribus autem grata fore existiinaverimus. Quae si displiceant, alia editione lubcnter omit- 

 temus. Re vera enirn Codicis non est, recentiorum controversias agere, atque fidem cjtis ihfringeremus , ubi 

 partium studiosi existeremus. Vcrum ubi Linnaeana dicta factaque ab iniqtiis judicibils mirifice torqtteri et quasi 

 tironis liallttcihafiones et incertituiliriis pcrpctuos fontos haberi vidimus, Certo vindiccs ejus essc debuiuius. 

 Nequc ci tamen vindicavimus aliud quid , nisi ut Linnaeo tribuant similem censuram paremque justitiara quam sibi 

 quisquc a posteris expctant. 



(I 



