s. 



MIKliASZEWSKI. 



- GLEBY TYPOWK (li-HKKill l'U)f!KIK.). 



29 



się one w niektórych miejscach między podglebiom a podłożem, tworząc ty- 

 powy dhi biehc nadrzecznych „bruk". Glina służąca za podłoże jest prze- 

 puszczalna. Wogóle gleba nie cierpi na nadmiar wilgoci. Rok przekropny 

 daje zawsze lepsze rezultaty od suchszego. Udaje się dobrze: pszenica, żyto, 

 owies, kartofle, jęczmień słabo, buraki cierpią na brak wilgoci. Dobre tylko 

 w rok mokry. Z nawozów sztucznych najlepsze rezultaty daje superfosfat. 



Tablica rozbiorów {}i»M 111, 112, 113) wykazuje wielkie nagromadze- 

 nie w glebie i podglebiu pyłu piaskowego, około 30%, składającego się z czy- 

 stej prawie krzemionki. Ilość tego pyłu piaskowego jest tem większa, że do- 

 dać doń należy znajdujący się w częściach gliniastych gleby i podglebia, które 

 właściwej gliny zawierają bardzo niewielkie ilości, a składają się prawie wyłącz- 

 nie z bardzo drobnego pyłu krzemionkowego. Obfitość pyłu piaskowego zbliża 

 glebę Kowalewka (pod względem mechanicznym) do lossów; jest ona je- 

 dnak- od tych ostatnich uboższa. Fizyczne własności dobre. Chemicznie 

 uboga. Podłożem jest chuda glina czerwona, żelazu utlenionemu zawdzię- 

 czająca swe zabarwienie (dowodzi ono dobrej przewiewności gleby), naogół 

 bezwapienna. Zawiera ona niewielkie ilości gliny właściwej, za to dużo krze- 

 mionki, lub minerałów łatwo wietrzejących, łatwo też wydzielających krze- 

 mionkę. Profil: Grleba = 20 cm; podglebie = od 20 cm- podłoże — od 50, 70 

 lub 90 cm. 



Dębsk (Baron i Ubysz) leży w okolicach Bielska. Ziemie Dębska, nao- 

 gół biorąc, są lżejsze od gleby Kowalewka. Mają bielicowaty charakter 

 (jedno pole jest tam nawet typową bielicą) ale jest to bielica spłaszczona. Po- 

 sługując się nazwą ziemian praktyków, możnaby gleby tamtejsze nazwać bie- 

 lico-szczerkami lub szczerko-bielicami. Charakter tej gleby jest zbliżony nie- 

 co do bielicy pojezierskiej, nie brak mu jednak i pewnych cech bielicy nad- 

 rzecznej. Kamieni trafia się niewiele, ale podobno dla tego, że dużo wy- 

 zbierano. 



Na plony najlepszy rok średni ani suchy, ani mokry, bo są szlaki nizko 

 położone mokre, inne — wysoko — suclie. Naogół gleba przepuszczalna. Leży 

 na glinie czerwonej (mniej czerwona od gliny Kowalewka) chudej i zawiera- 

 jącej wogóle niewielkie ilości gliny właściwej. Chemicznie gleba mało zaso- 

 bna. Bezwapienna. Przepuszczalna. Warunki fizyczne, a głównie przewie- 

 wność dobra. W miejscach suchszych narówni z glebą Kowalewka łatwo 

 spala próchnicę 117, 118, 119). 



Lęg kasztelański, położony niżej w porównaniu z otaczającemi go zie- 

 miami, posiada glebę o charakterze (przynajmniej w niektórych miejscach) 

 starego alluwium. Nazwa miejscowa gleby „popiolatka" nie jest właściwa, 

 gleba ta bowiem geologicznie nie jest lóssem. Jest to poprostu piaszczysta 

 glina zwietrzała z domieszką alluwium, które wzbogaciło ją w próchnicę 

 (skąd nazwa) i wapno znajdujące się w wielu polach nawet w glebie. Sama 

 glina, z której gleba powstała jest jednak, pomimo podobnego składu mecha- 

 nicznego, daleko bogatsza w skalenie od podłoża gleb bielic, a więc i che- 

 micznie znacznie bogatsza w składniki pożywne dla roślin. Glina ta ma 

 zabarwienie szarociemnawe z rdzawemi plamami. Wykazuje to niezupełnie 



