30 



DZIAŁ U. — (tEOI>OG1A 7, CHEJUĄ. 



dostateczne przewietrzanie głębszych warstw tej gleby. "Wskutek dobrych 

 warunków chemicznych i obecności wapna, a także dobrych warunków fi- 

 zycznych (przepuszczalność) jest ona bardzo dobrą glebą. GTleba bardzo cie- 

 mna i próchniczna (ale nie kwaśna), podglebie próchniczne, podłoże glina si- 

 wo-szaro-żółta z czerwonemi plamami (plam niewiele). Lepsza od poprzed- 

 nich jako warsztat rolny (KsM 126, 127, 128). Wszystkie ziemiopłody udają 

 się dobrze. Kamieni na polach niewiele. Podobno wyzbierane. Łąki pia- 

 szczyste z małą domieszką glin}^ Torf głęboki na 3 łokcie. 



Nagórhi- Olszyny. Niewielki nizko położony folwark pod Drobinem. 

 Leży wśród bielic (Setropie), sam zaś na niewielkiej przestrzeni ma kilka ty- 

 pów gleb od siebie różnych. Są tam i kawałki piasku i bielicy i łąki, lecz 

 głównie składa się z ziemi gliniastej, mokrej, ciemnej próchnicznej, chemicz- 

 nie zasobnej, ale dla dobrego plonowania wymagającej drenowania. Podo- 

 bna mechanicznie i chemicznie do gleby Łęgu, ale od tej ostatniej mniej wa- 

 pienna. Bardzo próchniczna, o bardzo dobrej gruzełkowatej strukturze, tru- 

 dno się zsycha, a łatwo się rozsypuje po wyschnięciu na mało drobne gruzeł- 

 ki, glebę ma próchniczną, podglebie także, leży na podłożu na żółtej glinie za- 

 wierającej małe ilości gliny koloidalnej. Zasobna w skalenie. Chemicznie dość 

 bogata. Warunki fizyczne prócz niedostatecznego przewietrzania (trzeba dre- 

 nować) bardzo dobre, co wskazuje i rozbiór mechaniczny (.^l.^^ 132, 133, 134j. 

 Kamienie trafiają się w znacznej ilości. Gleba 30 cm, podglebie od 30 cm, po- 

 dłoże od 60 cm. 



BromierzyTc. Glebę jego stanowi w przeważnej części bielica typu lżej- 

 szego, podobnego po części do opisanego w Dębsku, po części zaś do typu bie- 

 licy pojezierskiej. Różni się od gleby dębskiej większą ilością części dro- 

 bnych w glebie, głównie zaś ilością pyłu piaskowego krzemionkowego. Prócz 

 wymienionej gleby spotyka się piasek nieco bielicowaty, t. zw. szczerk. Gleba 

 ta daje dobre rezultaty po nawożeniu jej torfem. Poza tern w miejscach 

 niższych trafia się glina o charakterze łąkowym alluwialnym, torf, piasek al- 

 luwialny lub nawpół alluwialny. Na nizkich, wadliwych miejscach w lata 

 mokre wyrasta w ogromnych ilościach roślina zwana przez lud grzmotnik. 

 Jak widzimy, ziemia na Bromierzyku jest niejednolita, nosi jednak na sobie 

 wybitny charakter gleb leżących pośród bielic i im zawdzięczających pod 

 działaniem wód swoje powstanie. Gleby wyższe są dobre fizycznie, przepu- 

 szczalne, ubogie chemicznie. Usiane kamieniami noszą wyraźne ślady dzia- 

 łalności wód lodowcowych. Bielice i bielicowate gleby leżą, jak zwykle, na 

 płaskowzgórzach. Na jednym z krańców majątku spotykamy żwiry i masę 

 bloków kamiennych na wzgórkach (blockpakung). Gleby bezwapienne 

 (MM 114, 115, 116) leżą na przewiewnej czerwonawej glinie bielicowatej. 



Wempiły należą także do grupy gleb powiatu płockiego, które posiada- 

 jąc pewne cechy bielic, bielicami jednak w pełnem słowa tego znaczeniu na- 

 zwane być nie mogą. W Wempiłach znajdujemy i piaski i bielicę typową, 

 jest jednak dużo gleb, które od tego typu odbiegają głównie wskutek swej za- 

 sobności w skalenie a stosunkowo niewielkiej w krzemionkę drobną. Są to 

 gleby chemicznie bogate, o dobrych własnościach fizycznych z powodu swego 



