S. MIKLASZEWSKI. — 



frLEUY TYPOWK GUBENI PŁOCKIEJ. 



35 



(zresztą niewielkie) węglanu wapnia, używają go z niezłym skutkiem do mar- 

 glowania bielic, któro cierpią na brak węglanu wapnia. 



Dobre skutki takiego marglowania należy przypisać nic wyłącznemu 

 działaniu węglanu wapoia, którego ilości są tak nieznaczne, że opłatność 

 tej melioracyi byłaby więcej niż problematyczna, gdyby nie fakt jednoczes- 

 nego zasilania ubogiej w składniki pożywne gleby i podglebia bielicy częścia- 

 mi gliniastemi tego podłoża jeszcze nie wyługowanego i nie zubożonego, cho- 

 ciaż się ono przez zmycie warstwy powierzchownej wydostało na po- 

 wierzchnię. 



Bielice w miejscowości pomienionej występują w dwu formach. Jako 

 typowa bielica pojezierska, na spadkach i mało rozległych szczytach wzgórz, 

 oraz bielica nadrzeczna, która rozsiadła się, jak i wszędzie zresztą na płasko- 

 wzgórzach równych a obszernych. Pierwsza z nich pojezierska nie różni się 

 od innych tego typu (Nr. Nr. 101, 102, 103). 



Cechą jej charakterystyczną jest to, że im płytsza, tem jest lepsza. Jest 

 to bardzo zrozumiałe. 



Warstwa wierzchnia składa się z samej prawie krzemionki, a więc 

 z materyału, z którego roślina nic lub prawie nic pobrać nie może. Tym- 

 czasem podłoże (owa glina piaszczysta czerwona), choć także nie nazbyt bo- 

 gate, ale zawsze dość jest zasobne w składniki pożywne i to w dodatku w po- 

 staci łatwo przyswajanej. Nic tedy dziwnego, że jego blizkość dodatnio od- 

 działywa na plony. 



Bielica pojezierska odznacza się większa jednolitością i drobnością ziar- 

 na. Pyłu krzemionkowego znajdujemy w niej dużo, części grubszych mniej, 

 wysuszona sprawia wrażenie suchej mączki. Podłoże zazwyczaj stanowi glina 

 czerwona w naszej jednak próbce (Dulsk Nr. 106 i 107) w podłożu znajduje- 

 my ciężką glinę {podobną do glin Ciechanowskich). 



Rzecz naturalna, że tego rodzaju podłoże nie może nic wywierać wpły- 

 wu na własności gleby. 



Bielica ta jest nieprzepuszczalna i łatwo może się zakwaszać w szcze- 

 gólności w podglebiu i podłożu. 



Jest też ona cięższa od bielicy na typowej piaszczystej, bogatej w żelazo 

 glinie czerwonej. 



Co prawda, to i ta ciężka glina zawiera sporo żelaza, ah; pod postacią 

 żulaziaka brunatnego, występującego w zakwaszających się ziemiach. 



Chemicznie podłoże to jest bogatsze od gliny czerwonej. 



Glina czerwona występująca na powierzchnię na stokach i obnażeniach 

 wzgórz tworzy też glebę, lecz wskutek znacznego pochylenia a wysokiego 

 l)ołożenia silnie zwietrzała warstwa wierzchnia podlega ustawicznemu zmy- 

 w aniu, dla tego też nie może się na niej utworzyć warstwa bielicy właściwej. 

 Żo tak jest w istocie, świadczy o tem skład mechaniczny gleby i podglebia 

 mało od siebie różny (Nr. Nr. 104 i 105). Właściwie możnaby powiedzieć, 

 że gleby niema, bo jest stale zmywana, a tylko podglebie i podłoże i to pra- 

 wie, że identyczne. Ziemia surowa, ale urodzajna, bo chemicznie bogatsza 

 od bielicy w składniki pożywne. Wadą jej jest zmywająca działalność wód. 



