44 DZIAK 11. — GEOLOGIA Z CHEMIĄ. 



wapieniu, mającym części rozpuszczalnych aż 97,9"^, nierozpuszczalnych, krze- 

 mionkowych drobnych tylko 2,1% (Nr. Nr. 247, 248, 249). 



50 gramów dolomitu rozpuszczono w gorącym kwasie solnym i szlamo- 

 wano. Barwa roztworu była brudno-brunatna. Części nierozpuszczalne 

 bądź jasne kwarcowe, bądź (drobniejsze) ciemnoszare. 



Gleba ma 20 cni] podglebie od 20 cm; podłoże leży na różnych głęboko- 

 ściach średnio na 100 cm. 



Zachowuje się jak bezwapienna. 



Podobna ze sposobu wietrzenia do tylko co opisanej jest glina czerwo- 

 na, leżąca na marmurach chęcińskich. Próbka wzięta na terytoryum Skib 

 Nr. Nr. 253, 254, 255. 



Gleba pięknego czervvonego koloru jest dość gruboziarnista. Możnaby 

 ją nazwać piaskiem gliniastym. W częściach żwirowych prócz rnateryału 

 pokrewnego lodowcowemu widzimy kawałki marmuru, w częściach drobniej- 

 szych marmuru niema. Barwa ziarn grubszych żółtawa, produkt 0,05 — 0,01 

 podobny do lossu, <0,01 składa się z części koloidalnych przeważnie żelazi- 

 stych, skąd czerwona barwa jaski'awa. Gleba posiada lepkość i pewną zwię- 

 złość dowodzącą obecności materyj koloidalnych. 



Badanie podglebia wykazuje jak na dłoni, że przynajmniej część ochry 

 i, że się tak wyrażę, gliny czerwonej napewno pochodzi z marmuru. Marmur 

 wietrzeje szczelinowo i rozpada się ua części według łupliwości rombowej. 

 Szczeliny wypełniają się jaskrawo czerwoną gliną. Zawiera 92,2^; CaCO^, 

 b% części nierozpuszczalnych przeważnie bardzo drobnych. 



Gleba i podglebie wygląda jakby powstałe ze zwietrzenia czerwonego 

 piaskowca, częściowo zaś ze zwietrzenia marmuru. 



Z punktu widzenia geologicznego jest to zupełnie możliwe. 



Pewne światło rzuca w tym kierunku znajdująca się obok tylko co opi- 

 sanej gleba w warstwie wierzchniej mało różniąca się, a na oko nie różniąca 

 się wcale od poprzedniej. Jest to czerwona glina piaszczysta tej samej bar- 

 wy i podobnego składu mechanicznego i mineralogicznego, różniąca się pod- 

 łożem już nie z marmuru (marmur leży w tem miejscu znacznie głębiej), lecz 

 z żółtego piasku gruboziarnistego. Najwięcej części gliniastych i ochry ma 

 gleba, podglebie, ciemniejsze od gleby, ma więcej części piaszczystych, żółty 

 piasek podłoża części gliniastych prawie nie zawiera. 



W powstaniu tej gleby marmur nie brał żadnego udziału iNr. Nr. 250, 

 251, 252). 



Gleby powyższe mają dobre własności chemiczne i fizyczne. Roślinność 

 na nich jest bujna, szczególniej zioła, które wyi-astają daleko większe i bar- 

 dziej rozkrzewione aniżeli ua innych ziemiach i mają nadzwyczaj mocny za- 

 pach. Zapach ten udziela się nawet mleku. 



Ciekawą byłoby rzeczą zbadać, czy gleby te nie nadałyby się do planto- 

 wania roślin lekarskich, z czem pozwalam sobie zwrócić się niniejszcm do 

 ogrodników krajowych. Roślinność ma wiele cech roślinności górskiej. 



Tajemniczą pod względem pochodzenia musimy nazwać glebę leżącą poni- 

 żej gleb tylko co wymienionych, którą nazwę gliną żółtą. Jest to ona szaro- 



