S. MIKLASZKWSKI. — GLEBY TYPOWE OUBEKNl KIKI.ECKrKJ. 



45 



żółta, bezwapienna, zimna, łatwo zsycliająca się pomimo dość silnego spłasz- 

 czenia gleby. Charakter jej częściowo jest jakby lossowy, nie ma jednak 

 z tym ostatnim nic wspólnego. 



Tworzy się w niej łatwo żelaziak brunatny. Jako rola — gorsza od po- 

 przednich. Podłoże w częściach gliniastych zawierających sporo gliny kolo- 

 idalnej przypomina barwą i małą ilością części grubszych loss (piękna barwa 

 kanarkowa), wśród krzemianów i ziarn kwarcu spotykamy w podłożu i ka- 

 wałki dolomitu, zawierającego znaczne ilości drobnego piasku (Nr. Nr. 260, 

 261, 262). 



W okolicach Cmińska na północ od Kielc spotykamy tę glebę zajmującą 

 duże przestrzenie; także w okolicach Zagnańska, glebę barwy czerwonej, 

 a powstałą ze zwietrzenia czerwonego resp. pstrego piaskowca. Pól upraw- 

 nych na tej glebie spotykamy stosunkowo niewiele, rosną jednak na niej 

 chętnie prześliczne lasy. 



Wzięta pod uprawę daje dobrą glebę. 



Analiza mechaniczna (Nr. Nr. 256, 257, 258, 259) wskazuje, a badania 

 świdrowe doskonale obserwacyę tę potwierdzają, że gleba ta powstała ze 

 zwietrzenia czerwonego piaskowca. 



Piaskowiec ten składa się z ziarn piasku, zlepionych żelazistem lepisz- 

 czem bardzo drobnem. Piaskowiec ten w suchym stanie bardzo twardy, bar- 

 dzo łatwo wietrzeje na wilgotno. Przepojony wilgocią i wydobyty z ziemi 

 kruszy się w ręku i tworzy glebę, w wielu miejscach zwietrzałą do 4?rł. Gleba 

 ciemniejsza od podglebia (porów, glebę w Skibach). Podłoże składa się z na- 

 przemian leżących warstw białego i czerwonego piasku, grubości mniej wię- 

 cej po 10 cm warstwa. Piasek biały (biało-żółty) nie zawiera prawie wcale 

 części gliniastych i jest znacznie grubszy, czerwon_y lepki i bardziej zwięzły po 

 szlamowaniu daje grube produkty barwy biało-żółtej, drobne barwy czerwo- 

 nej. Ziarna, jak z tego widać, są zlepione lepiszczem żelazistem. 



Gleba ta zasługuje na uwagę. 



Prócz powyższych, mam w laboratoryum glebę gipsową, t. zw. rędzinę 

 gipsową, z okolic Chmielnika (na południe od Kielc) z Sędziejowic. Wyma- 

 ga ona jednak jeszcze większego opracowania, teraz więc ją pomijam, zazna- 

 czając tylko, że ciemną swą barwą i wyglądem wprowadza rolnika w błąd. 

 Jałowa lecz bujna. Zboże idzie w słomę, ale nie daje ziarna. 



Przyczyny tego są jasne, podam je po opracowaniu tego bądź co bądź 

 bardzo ciekawego typu z punktu widzenia teoretycznego. 



Wycieczka tegoroczna dowiodła, że zgodnie z przewidywaniem mojem 

 gubernia kielecka jest kopalnią typów gleb bardzo pouczającą dhi studyowa- 

 nia sposobów ich powstawania. 



