L. Hrr.DT. SPIS OWADÓW ZKALEZIONYCH POD WARSZAWĄ. 



61 



oraz ś. p. Józef Hornziel w tej samej miejscowości i w tym samym czasie. Na 

 obszarze Królestwa należy do owadów niezbyt rzadkich. 



Hemicarabus nitens L. Nierzadki wogóle. Trzyma się też i miej- 

 scowości bezleśnych a głównie ziem ornych. Liczniejszym i częstszym by- 

 wa po prawej stronie Wisły niż po lewej. Praga, Grochów, Otwock. We wsi 

 Jasienice koło stacyi drogi petersburskiej Tłuszcz znalazłem w- roku zeszłym 

 okazów 40, które siedziały w dołach do przechowywania ziemniaków przezna- 

 czonych. Znaleźli też również tyle panowie W. Mączyński i Ij. Englert. 



Limnocarabns clathratus Lin. Wogóle rzadki. Znajdowałem 

 go dotychczas tylko po prawej stronie Wisły; koło fortu Sliwickiego za Pragą, 

 kiedy jeszcze gaje nadbrzeżne nie były spustoszone, można było rok roczaie 

 na tego owada natrafić. Znajdował go też tam w latach 1884, 1885 i 1886 

 p. W. Mączyński. Oprócz okolic praskich wymienić mi wypada Otwock, 

 Urle i Tłuszcz, gdzie też po jednym okazie pomienionego owada znalazłem. 



L. gra nu lat us L. Po obu stronach Wisły pospolity. Odmiana 

 z czarnemi nogami daleko rzadsza. Przesiaduje też w polu pod kamieniami. 

 Praga, Saska Kępa, Bielany, Otwock i t. d. 



Eucarabus cancellatus lUiger. Wszędzie pospolity, pi-zeby wa też 

 i w polu. Należy mi nadmienić, że wszystkie odcienie barw nie stanowią ża- 

 dnej jego oznaczonej odmiany (vax'ietas). I tak barwa niebieskawa nawet 

 zdarza się u okazów tegoż gatunku a odmiany ustalone jak varietas tubercu- 

 iatus Dej należą do fauny górskiej wyłącznie. 



E. Ullrichi G-ermar. Gatunek faunie podgórza właściwy. Kieleckie 

 i Miechowskie góry. W okolicach Warszawy niezmiernie rzadki. Jeden 

 okaz znalazł za rogatką wolską ś. p. Baumgarten w roku 1884. 



E. arvensis Herbst. Koło Otwocka bardzo pospolity jak również 

 w dalszycli okolicach zalesionych po prawej stronie Wisły. Otwock 1885 do 

 1888, Urle 1899, 1900 i 1901. Po lewej stronie Wisły ten gatunek jest dale- 

 ko rzadszy. W zwierzyńcu skierniewickim znajdowałem go w nielicznych 

 okazach w latach 1867, 1868 i ostatni raz 1884. Od tego czasu nigdy tamże 

 na niego nie natrafiłem. Barwa pojedyńczych okazów bardzo różna: od cie- 

 nmozłotej aż do ciemnoszafirowej. Można powiedzieć, że nie ma dwu oka- 

 zów o tej samej barwie. 



Carabus nemoralis Miiller. Kiedyś dość pospolity; można go by- 

 ło znaleźć nawet w ogrodach miejskich: Łazienki królewskie, ogród saski. 

 Jednakowoż w miarę marnowania starodrzewu staje się nawet i w lasach co- 

 raz rzadszym. Pojedyncze okazy różnią się bardzo różnorodnemi odcieniami 

 barw. 



C. glabratus Paykul. Wogóle rzadki. Bielany 1867, Wawer 1886, 

 Urle 1901. 



C. marginalis Fabricius. Tylko po prawej stronie Wisły ale coraz 

 rzadszy. Znajdował go przed lat}' profesor Antoni Waga koło Tarchomina, 

 w miejscowości leśnej zwanej Piekiełkiem. Z każdej uczynnionej tam wyciecz- 

 ki przynosił do domu po kilkadziesiąt okazów. Skoro zaś ten las niemiło- 

 siernie wytrzebiono, i'zeczonego owada w-cale znaleźć tam nie można. 



