14 



DZIAŁ II. — GEOLOGIA Z CHEMIĄ. 



6) Moreny czołowe i piaski najmłodsze. 



Jednocześnie z badaniami prof. Siemiradzkiego, dotyczącemi zachod- 

 niej części opisywanego przeze mnie obszaru, prof. W. Amalickij zaczął bada- 

 nia w Warszawie i jej okolicach. Wyniki tych badań, w dwu notatkach ') 

 ogłoszone zostały przez prof. Amalickiego, sformułowane jak następuje: od 

 góry kolejno idą: 



1) Górne piaski i żwiry (alluwium). 



2) Górny poziom utworów morenowych, żółty, złożony z: 



a) glin podobnych do lóssu, a może lóssu, 



b) typowego żółtego lub żółto-brunatnego marglu lodowcowego. 



3) Utwory przejściowe, złożone z: 



a) piasków z warstewkami marglu lub bez nich, 



b) warstwowanych utworów z głazami narzutowemi, 



c) zlepieńców z piasków zgniecionych, glin trzeciorzędowych i mo- 

 reny dolnej. 



Niekiedy warstwy przejściowe zastępuje wyraźna granica między gór- 

 nym a dolnym marglem lodowcowym. 



4) Dolny poziom morenowy tworzą: 



a) brunatne lub jasno-szare, niebieskawe margle lodowcowe, 



b) ciemno-szara glina marglista bez głazów narzutowych. 



5) Podłoże ich tworzą niekiedy: 



a) szczególny zlepieniec z okruchów glin oligocenowych, 



b) uwarstwione piaszczyste lub żwirowate osady. 

 Cały szereg utworów lodowcowych leży niezgodnie na: 



6) glinach i piaskach oligocenowych, z zaburzeniami w uwarstwieniu. 

 Ogłoszone przez prof. Siemiradzkiego w r. 1898 zestawienie obserwacyj, 



zebranych podczas robót kanalizacyjnych w Warszawie 2 ), dorzuciło bardzo 

 niewiele nowego do wiadomości naszych o budowie geologicznej tej miejsco- 

 wości. W tekście rozprawki autor odróżnia, licząc od góry: 



a) jednolitą powłokę czerwonego marglu lodowcowego z głazami na- 

 rzutowemi; w nierównościach powierzchni — szczątki alluwium 

 w postaci piasków warstwowanych i torfu; 



b) krótkie, soczewkowate warstwy uwarstwionych piasków do pozio- 

 mu około 70 stóp nad poziomem Wisły; 



c) wielce zmienne utwory morenowe: szare i czarne margle, zwiiy 

 i piaski, kawałki pstrych glin oligocenowych; utwory te sięgają po- 

 ziomu 60' nad poziom Wisły. 



Utwory dyluwialno leżą na nachylonych ku zachodowi pstrych glinach 

 oligocenowych. 



Na dołączonej mapce i przekrojach prof. Siemiradzki rozróżnia tylko 



' W. P. Amalickij. O lednikowych otłoż. okriestn. Warszawy. 1892. 

 -') J. Siemiradzki. Zarys geologii Warszawy. Pam. Piz. T. XV. 1898. 



