18 



DZIAŁ II. — GEOLOGIA Z CHEMIĄ. 



Głębokość od 



powierzchni Grubość 



10) 138,47—152,50 Gruboziarnisty piasek kwarcowy z okruchami 



drzewiastego węgla brunatnego 14,03 



11) 152,50 — 154,94 Czysty piasek kwarcowy, bardzo gruboziarnisty 



(2—3 mm) 2,44 



12) 154,94 — 175,98 Zielonkawo - szara zbita glina mikowo -piasz- 



czysta 21,04 



3 ) 175,98 — 207,44 Pg 2 J (?) Zielonkawo - szary piasek kwarcowy 

 z cieinno-zielonerui ziarnami glaukonitu i okru- 

 chami drzewiastego węgla brunatnego . . . 31,46 



14) . 207,44 — 222,65 Szary piasek kwarcowy; ziarna średniej wiel- 



kości 15,21 



15) 222,65—226,61 Biały piasek kwarcowy grubo-ziarnisty z kilko- 



ma odłamami drzewiastego węgla brunatnego 3,96 



16) 226,61 — 240,95 Grrubo-ziarnisty piasek glaukonitowo-kwarco- 



wy z obfitą domieszką pyłu gliniastego i żwiru, 

 z ziarn kwarcu i glaukonitu, spojonych ciemno- 



brunatnem lub czarnem lepiszczem 14,34 



17) 240,95—257,42 Cr 2 2 Szarawy margiel kredowy 16,47 



Przekrój podany nie jest zbyt kompletny wobec tego, że próby skał do- 

 starczono ze zbyt odległych punktów i zachowywano tylko wówczas, gdy 

 majster wiertniczy zauważył zmianę skały. Oprócz tego, trudno przeprowa- 

 dzić granicę między otworami z węglem brunatnym (Pg-.. 111 *) a glaukonitowe- 

 mi (Pg 2 I ). Cechą charakterystyczną dla pierwszych jest obecność węgla bru- 

 natnego, dla drugich — glaukonitu. 



Wobec tego należałoby wszystkie utwory od 175,98 do 226,61 m (N°N° 

 13, 14 i 15 przekroju) zaliczyć do przejściowych między formacyą lignitową 

 a glaukonitową na podstawie jednoczesnego występowania węgla brunatnego 

 i lignitu. Lecz następujące przeciwko temu przemawiają względy: podczas 

 wiercenia obsypują się skały wyżej leżące i mieszają się z leżącemi głębiej, 

 przeto łatwo tłumaczy się obecność węgla, jako domieszki mechanicznej. 



Powtóre, w poblizkim (mniej niż o wiorstę odległym) otworze świdro- 

 wym w składzie monopolowym utwory glaukonitowe zaczynają się na głę- 

 bokości 199,16 m (685 st.) '), Skrynnikow zaś, który je badał, zaznacza, że 

 „obie formacye nie łączą się żadnemi przejściami wyraźnemi ,< '-). 



Wobec powyższego, możliwą jest mechaniczna, przypadkowa domieszka 

 kawałków drzewiastego węgla brunatnego do leżących pod niemi piasków 

 glaukonitowych, które nie zawierają pyłu węglowego, i możliwem staje się 

 przeprowadzenie granicy między formacyą lignitową a glaukonitową na głę- 

 bokości 175,98 m, między warstwami 12 a 13. 



') A. M. Skrynnikow. Burowaja skważina na Pragie. 

 a ) Tegoż. Obzor trieticzn. otłoż. Carstwa Polsk., str. 169. 



