ANALIZY ZIEMI 



dokonane w pracowni stacyi doświadczalnej w Sobieszynie. 



zestawił 



Dyrektor tejże stacyi. 



Jednem z zadań Stacyi Sobieszyńskiej jest badanie składu mechanicz- 

 nego, chemicznego i własności rolniczych gatunków typowych gleby naszego 

 kraju. 



W sprawozdaniu z działalności w r. 1893 umieszczone są prace ówczes- 

 nego chemika stacyi p. d-ra W. Karpińskiego, opisujące borowiny Chełmskie, 

 bielice i piaski Podlaskie. Zasługują one na szczególną uwagę rolników 

 z tego powodu, że zawierają nietylko wyniki analizy mechanicznej i chemicz- 

 nej, lecz także i ważne dla praktyki wskazówki co do uprawy i nawożenia 

 tychże gleb. 



W dalszym ciągu stacya gromadzi dane gleboznawcze, a w zbiorach 

 swoich posiada dość liczny szereg przekrojów ziemi z różnych okolic. 



Przeprowadzając w r. 1899 — 1900 zbiorowe doświadczenia nawozowe 

 z pszenicą ozimą na niektórych gruntach typowych, poddano je analizie me- 

 chanicznej, wykonanej metodą, stosowaną przez związek niemieckich stacyj 

 doświadczalnych, polegającą na przecieraniu ziemi na mokro przez sita, 

 o otworkach różnej wielkości i następnem odpławianiu najdrobniejszych czą- 

 stek, przetartych przez najgęstsze sito, zapomocą cylindra Kuhna i Wagnera. 



Do analizy chemicznej gotowano ziemię przez b* godziny na kąpieli 

 wodnej w 10-procentowym kwasie solnym, biorąc na 1 część ziemi "2 części 

 kwasu. Próby ziemi były wybrane na miejscu przez kierownika stacyi lub 

 uproszonych do tego członków delegacyi Sobieszyńskiej, a równocześnie spo- 

 rządzone zostały przekroje ziemi do głębokości 1-go metra. 



Podając tu wyniki analiz ziem z Sobieszyna nadmieniam, że znaczną 

 ilość prób nadesłali do zbadania sami rolnicy. 



Analizy zostały wykonane przez b. chemików stacyi pp. d-ra W. Kar- 

 pińskiego, d-ra J. Ulatowskieyo. W. Kąkolewskiego i d-ra L Łączkowskiego. 



Ponieważ nie wszystkie ziemie zostały zbadane jedną metodą, w rubry- 

 ce „Uwagi" zaznaczono, jaka metoda była użyta. 



Zbadane ziemie zaliczyłem do 5-ciu oddzielnych typów, znanych dobrze 

 w praktyce i ułatwiających rolnikowi ocenę użyteczności gruntów t. j.: 

 1) bielica, 2) pop i cl a tka, 3) czarnoziem, 4) rędzina, ■'>) borowina,. 



Powyższe nazwy więcej częstokroć pouczają rolnika o wartości gleby, 

 niż sztuczne poddziały, utworzone ze względu na subtelne różnice analityczne. 



Gleby, nie dające się zaliczyć do wymienionych typów, jak piaszczysta, 

 gliniasta, marsz i t. p. umieściłem osobno pod Nr VI. 



