34 



DZIAŁ III. — BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



nus incana DC). Ona to rośnie wzdłuż brzegów Gini i Niewiaży, gdzie two- 

 rzy czasem niewielkie gaiki; a w postaci oddzielnych drzew i niewielkich kęp 

 rozsiała się na znacznej przestrzeni na pastwisku między wsiami Poginiem 

 i Antoginiem. 



Olcha wchodzi również w skład niewielkiego gaiku, znajdującego się 

 w odległości kilkuset kroków od Poginia. Rosną tam prócz olchy jesion (Fra- 

 xinus excelsior L.), klon (Acer platanoides L.) i wiąz (Ulmus campestris L.). 

 Zarówno zarośla olchowe, jak i ów gaik, nie przedstawiają zbyt wdzięcznego 

 pola dla florysty; tern bardziej, że pasące się bydło nie sprzyja zachowaniu 

 naturalnego kobierca roślinnego. Na skraju gaiku i wśród zarośli olchowych 

 gdzieniegdzie tylko żółci się jaskier płomieńczyk (Ranunculus flammula L.) 

 i kurze ziele (Potentilla silvestris Neck.); w głębi spotykałem tylko pospolitą 

 wszędzie głowienkę (Brunella vuigaris L.) Niewdzięcznem polem dla florysty 

 jest również i czysty gaj brzozowy, znajdujący się o parę wiorst na południe 

 od Poginia, niedaleko „okolicy 1 - Antoginie. 



Najbardziej obfity plon, dotyczący roślinności leśnej, mogłem zebrać 

 w dużym lesie, który ciągnie się wzdłuż rzeki Niewiaży na przestrzeni dwu 

 wiorst pomiędzy wsią Jagientowiczami amiasteczkiem Bobtami, wypełniając 

 klin pomiędzy Niewiażą a wpadającą w nią Ginią. Las ten od strony Ja- 

 gientowicz składa się przeważnie z samych sosen (Pinus silvestris L.), które 

 rosną w części na gruncie błotnistym; dalej zaś występują na pierwszy plan 

 świerk (Picea excelsa Lk.) z dębem (Quercus pedunculata Sm.); pod Bobtami 

 zaś wddzimy już prawie czysty las dębowy. Pomiędzy dwoma ostatniemi 

 drzewami toczy się walka o byt, która skończy się, prawd opodobnie, jak 

 i wszędzie w podobnych warunkach, zupełnem zwycięztwem świerka. "We- 

 wnątrz lasu spotykamy wszędzie gęste podszycie, składające się przeważnie 

 z leszczyny (Corylus Avellana L.). 



W czystym lesie sosnowym u stóp drzew widzimy przeważnie kobierce 

 jagód czarnych i borówek (Vaccinium Myrtillus L. i V. vitis idaea L.), a cza- 

 sem tylko mech i suche igliwie; z innych roślin w większej ilości W miejscach 

 wilgotnych: Oxalis Acetosella L. i Circaea alpina L.; w miejscach suchszych, 

 lecz zacienionych Lactuca muralis Lessing, a na jasnych polankach Scutella- 

 ria galericulata L. Większą rozmaitość roślin spotykamy w głębi lasu mie- 

 szanego, a zwłaszcza dębowego. W większej ilości rosną tutaj następujące 

 rośliny: Trifolium alpestre L., Melampyrum nemorosum L., M. pratense L., 

 Clinopodium vulgare L., Circaea Lutetiana L., Epilobium montanum L., 

 Convallaria majalis L., Paris ąuadrifolia L., Polygonatum officinale Ali.; 

 rzadziej Stachys silvatica L., dokoła którego często obwija się kanianka 

 Cuscuta europaeaL., Epilobium roseum Schreb., Lamium maculatum L., Fe- 

 stucagigantea V i 11, Ranunculus lanuginosus L. "W miejscach mocno zacienio- 

 nych, np. na brzegu źródła w lesie spotykałem: Impatiens noli tangere L., 

 Mahichium aquaticum L., Geranium palustre L., Epilobium parviflorum 



