PRZYCZYNEK 



do sprawy jedno- lub wielogatunkowości jemioły 



z dodatkiem: 



O jemiole na dębach w Polsce. 1 ) 



przez Franciszka Błońskiego. 



Ogólnie znaną rzeczą jest wielka zmienność wyglądu jemioły pospolitej 

 (Viscum album L.), rośliny pasorzytnej, rosnącej we wszystkich trzech częściach 

 Starego Świata, a w Europie (z wyjątkiem północo-wschodu), znanej ze stu 

 kilkunastu gatunków drzew lub krzewów dzikich jako też hodowanych -). 

 Pominąwszy już to, że osobniki pręcikowe- jemioły są wogóle znacznie szczu- 

 plejsze od słupkowych, można nawet wśród osobników jednej płci, na pierw- 

 szem lepszem drzewie rosnących, wykazać znaczne różnice w stosunkowej sze- 

 rokości i kształcie liści. 



Nie dziw więc, że botanicy wielokrotnie wypowiadali domysły, że jemioł 

 istnieje kilka lub kilkanaście gatunków lub conajmniej odmian. Najwięcej 

 skrajnym w tym względzie okazał się (jak w wielu innych razach) francuski 

 botanik Michał Gandoger, który odróżnił wśród jemioł europejskich około 30 

 różnych gatunków. Badania jego jednak, jako mało krytyczne i na materyale 

 zielnikowym (w danym razie stanowczo nie wystarczającym) oparte, nie mają 



l ) Rozprawa niniejsza była napisana pierwotnie jako odczyt na IX Zjazd lekarzy 

 i przyrodników polskich w Krakowie, z powodu jednak nie przybycia autora do Kra- 

 kowa, spadla z porządku dziennego i tylko króciutkie jej streszczenie znalazło miejsce 

 w JMa 5 Dziennika Zjazdu (str. 205). 



'-') J. B. Wiesbaur w najnowszej swej pracy o jemiole p. t. „Unsere Misteln u ud 

 ihre N&hrpflanzen." (Duppau m Bohmeu, 1899, str. 25, 1 tabl.), wylicza tylko 50żywicieli 

 jemioły, lecz ma zapewne na myśli tylko drzewa i krzewy dziko rosnące, gdyż z hodo- 

 wanych egzotycznych należy tu więcej niż drugie 50 gatunków. 



