PKZYCZ. DO SPRAWY .IKONO- ŁUB WIELOGATUNKOWOŚCI JEMIOŁY. 



67 



polygamis, baccis ovalibus albis dessicatis rubentibus 2—3 in loro persisten- 

 tibus, caeteris haermaphroditis incompletis abostientibus. 



Species propria sylvis Ucrainiae ad fl. Tyra et Mo rafa ad Borysthenem 

 asąue in arbofibus, praesertim in Quercu freąuens. Alexandriae, in distr. 01- 

 hopol (1823—1850)." 



Trudno jest zaocznie wydać dziś sąd o tym nowym gatunku Lub odmia- 

 nie Andrzejewskiego, którego głównem znamieniem są liście bardzo szerokie 

 3 —5 nerwowe (zwykła jemioła posiada liście o nerwach niewyrażnycb), lecz 

 ja znając od czasu dłuższego przyjazne warunki Podola i Ukrainy dla wzrostu 

 roślin wogóle a jemioł w szczególności ' ), skłonny byłbym uważać ją za sil- 

 nie wybujałe osobniki o wydatnem unerwieniu liści. Bardziej stanowczo wypo- 

 wiem się w tej sprawie dopiero po przejrzeniu oryginalnych okazów Andrze- 

 jewskiego, znajdujących się w zbiorach Akademii Umiejętności w Krakowie, 

 kiedy przyjdzie kolej na rodzinę gązewnikowatych (Loranthaceae), w opraco- 

 wanej przezemnie do druku na zlecenie tejże Akademii Florze ziem polskich. 



Na dowód wielogatunkowości jemioły drzew liściastych przytaczano spo- 

 strzeżenie, że w pewnej miejscowości spotyka się jemiołę bardzo oblicie, np. na 

 topolach; zaś wszyst kie inne opodal rosnące gatunki drzew, indziej przez jemio- 

 łę nawiedzane, są zupełnie od jej napaści wolne; że w innej okolicy znów 

 można spotkać inny gatunek żywiciela, np. lipę obficie kępami jemioły okry- 

 tą, podczas gdy inne gatunki nie dają jej przytułku. Z naszych botaników 

 dr. A. Zalewski w zamieszczonym we „Wszechświecie" (.Na 9 z r. 1891 I, auto- 

 referacie ze swego przemówienia o jemiole w Towarzystwie Ogrodniezem 

 Warszawskiem, wypowiedział najbardziej skrajny w tej sprawie wniosek: 

 „Czy to nie jest czasem dowodem, że każdy gatunek drzewa ma swoję odręb- 

 ną do siebie przystrojoną jemiołę?" 



Ponieważ, jak wspominaliśmy, żadne badania morfologiczne nad wielo- 

 postaciowością jemioły nie zostały uwieńczone pomyślnym skutkiem, mimo 

 badania i porównywania okazów żyjących: jedyną więc drogą do rozstrzygnię- 

 cia poruszanej przez nas sprawy - jedno- lub wielogatunkowości jemioły— by- 

 łoby wysiewanie nasion jemioły z jednych gatunków drzew na drugie, dla 

 przekonania się, czy po wykiełkowaniu przyjmą się. oraz czy okażą się jakie 

 wybitne różnice w wyglądzie tych młodych jemioł względem ich matek (t. j. 

 okazów żeńskich, z których nasiona byłyby użyte do zasiewu). 



Podobne doświadczenia z wysiewaniem nasion jemioły proponował 

 w swoim czasie dr. M. Raciborski we wspomnianym liście do Redakcyi 

 „Wszechświata" z powodu jemioły (185)3 Hs 9), a dr. W. Dybowski ofiarował 

 się dostarczyć nasion jemioł litewskich („Wszechświat", 1893, Aś L5 ; lecz za- 

 miary te w czyn wprowadzone w Polsce nie zostały. Tego rodzaju prób; 

 z wysiewaniem nasion jemioły wymagają aż kilkunastu lat czasu, gdyżjemio- 



3 ) Porówn. mój artykuł p. t. „Kilka uwag o jemiole im Ukrainie" i „Ws/.e. li 

 świat-, 1893, Js° 25). 



