70 



DZIAŁ III. — BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Nierównie obfitsze jednak wiadomości o żywicielach jemioły, wprowa- 

 dzonych do Europy z Ameryki Północnej, znalazłem zestawione w rozpra- 

 wach o jemiole d-ra Bonneta i prof . E. Laurenta z Gembloux (Belgia). Z pierw- 

 szej z nich, zamieszczonej w czasopiśmie „Le natnraliste" z r. 187J), otrzyma- 

 łem wypis od prof. M. Cornu, dyrektora ogrodu botanicznego paryskiego, za 

 co składam mu w tern miejscu serdeczne podziękowanie. Z zamieszczonego 

 tam spisu drzew egzotycznych, dających w Europie przytułek jemiole, poda- 

 jemy północno-amerykańskie: Acer rubrum L., Aesculus flava Ait., Robinia 

 Pseudo-Acacia L., Crataegus Crus Galii L., Quercus Phellos L., Populus ca- 

 nadensis Desf., Populus angalata Michx. fil. 



Druga z wymienionych rozpraw pióra prof. E. Laurenta, której tytuł 

 podaliśmy wyżej, nadesłana mi łaskawie przez samego autora, wykładającego 

 botanikę w instytucie agronomicznym w Gembloux, zawiera wykaz aż 113 

 żywicieli jemioły w Europie, wśród których 11 drzew lub krzewów rodem 

 z Ameryki Północnej. Oto ich poczet: Aesculus flava Ait., Acer dasycarpum 

 Ehrh., Robinia Pseudo-Acacia L., Crataegus parvifolia Ast., Aronia floribun- 

 da Spach., Ouercus rubra L., Populus monilifera Ast., Pop. canadensis Desf., 

 Pop. angulata Michx. fil., Pop caudicans Ait., Pinus Strobus L. 



Jeżeli do tej osta.tniej listy prof. Laurenta północno-amerykaiiskich ży - 

 wicieli jemioły w Europie dodamy z wymienionych przez nas poprzednio 

 jeszcze 7 w niej brakujących, mianowicie: Acer rubrum L., Populus betulae- 

 folia Ph., Populus balsamifera L., Gleditschia triacanthos L., Fraxinus ame- 

 ricana L., Crataegus Crista Galii L., Quercus Phellos L., to otrzymamy razem 

 wcale pokaźną liczbę aż 18 gatunków drzew pochodzenia północno-arnerykań- 

 skiego, podatnych do zarażenia przypadkowego jemiołą pospolitą (Viscum al- 

 bum L.). 



Pamiętając, że zasiąg jemioły pospolitej, prócz Europy środkowej i połu- 

 dniowej, obejmuje Afrykę północną, Azyę zachodnią, Tybet, Kraj nadamur- 

 ski, Mandżuryę, Chiny i Japonię, tudzież, że nie rośnie ona w północnej 

 i wschodniej Europie, północnej Azyi i całej Ameryce: w jaki tedy sposób mo- 

 żemy sobie objaśnić jej łatwość osiedlania się na drzewach, sprowadzonych do 

 Europy z Ameryki, gdzie ten pasorzyt jest nieznany? 



Oczywiście, że hypoteza wielogatunkowości jemioły, powzięta aprio- 

 rystycznie na mocy wielokroć stwierdzonej zmienności wyglądu jemioły, nie 

 jest w możności objaśnić nam osiedlania się w Europie jemioły aż na 18 ') no- 

 wych żywicielach sprowadzonych z Ameryki Północnej. Niezbity ten fakt 

 w powyższem jego oświetleniu obala raz na zawsze przypuszczenia zwolenni- 

 ków wielogatunkowości jemioły w rodza ju przytoczonego przez nas wyżej, że 

 „każdy gatunek drzewa ma swoje odrębną do siebie przystosowaną jemiołę" 

 (dr. A. Zalewski „Wszechświat" 1. c). 



Pominąwszy już bowiem okoliczność, że w obecnym stanie wiedzy 



') Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że dalsze spostrzeżenia w tym względzie 

 liczbę tę jeszcze powiększą. 



