PBZYCZ. Do SPHAWY .IKONO- LUB WIELOaATUNŁOWOŚO] JEMIOŁY. 



71 



botanicznej, należałoby W imię zasady wielogatunkowości przypuścić istnienie 

 około stu (sic!) mniej więcej odrębnych gatunków jemioły, t. j. tyle niemal, 

 ile jest gatunków drzew za żywicieli jej służących: musielibyśmy nadto przy- 

 puścić możność wytworzenia się 18 (a po lepszem zbadaniu rzeczy i więcej), 

 nowych gatunków jemioły, od czasu wprowadzenia do Europy wymienionych 

 wyżej północno-amerykańskieh żywicieli jemioły. Wątpię, czy nawet najżar- 

 liwsi zwolennicy drobienia gatunków i form zechcieliby za takim absurdem 

 głos podać. 



Przyjęcie znów znacznie mniejszej ilości gatunków jemioły (np. kilkuna- 

 stu), z których każdy mógłby, dajmy na to. osiedlać się na pewnej grupie ga- 

 tunków drzew, należących naprzykład do jednego lub kilku pokrewnych ro- 

 dzajów, choć mogłoby poniekąd dać się pogodzić z 18 nowenii zupełnie ży- 

 wicielami jemioły z Ameryki Północnej, jako mającemi wśród europejskich 

 jej żywicieli wspólne rodzaje ł ): jednak nie byłoby zupełnie w stanie objaśnić 

 udawania się umyślnych zasiewów jemioły na jemiole lub oleandrze (Tiaspardi, 

 albo tamaryszku francuskim (Tamarix gallica L.), na których dziko nikt j ( j 

 dotąd nie spotykał 2 ) i które nie mają wśród poznanych dotąd żywicieli jemio- 

 ły blizko spokrewnionych rodzajów. 



Z konieczności więc dojść musimy do najprostszego przypuszczenia, 

 będącego w stanie objaśnić nam wszystkie dobrowolne i sztuczne (przymuso- 

 we) wypadki osiedlania jemioły na najrozmaitszych żywicielach — do przypusz- 

 czenia jednogatunkowości jemioły. 



Nieudanie się zasiewu jemioły, pomimo kilkakrotnie nawet powtarza- 

 nych usiłowań, na pewnych gatunkach lub rodzajach drzew, bynajmniej nie 

 dowodzi, że te ostatnie mają swój odrębny gatunek jemioły, lecz tylko Że są 

 nader odporne na zarażenie tym pasorzytem. 



Jako przykład takiej silnej odporności przeciwko jemiole, służyć może 

 do pewnego stopnia dąb, tak rzadko w niektórych okolicach zdobiący się tym 

 stale zielonym pasorzytem. Właśnie, gdyby jemioła dębowa stanowić miała 

 odrębny gatunek, byłaby ona częstszem zjawiskiem w Europie, a zapewne 

 i w Polsce, gdzie dąbrowy jeszcze do rzadkości nie należą, a jemiole na dę- 

 bach do ostatniej chwili odzywają się głosy powątpiewania lub nawet katego- 

 rycznej negacyi 8 ). Jeszcze w r. 1871 pisał P. Ascherson w tomie XIII Rocz- 

 ników brandenburskiego Towarzystwa botanicznego ł ), o jemiole dębowej, ja- 



') Każdy zaś gatunek jemioły, według tego przypuszczeniu, odpowiadałby jedne- 

 mu lub nawet paru pokrewnym rodzajom Żywicieli. 



2 ) Tylko jemiołę na jemiole wyrosłą widział raz jeden w stanie dzikim Lloyd we 

 Prancyi (Florę de 1'Ouest de la France). 



') Pisze np. prof. J. Rostafiński w swej „Średniowiecznej historyi naturalnej" 

 (Kraków liK)0): „jemioła... i\ nas na sośnie i brzozie, na dębie się nie trafia, chociaż 

 znajdujemy taką wzmiankę w „Konradzie Wallenrodzie/ ale to jest tylko licentia poć- 

 tica." (Cz. I, str. 149). 



4 ) Anfrage das Vorkommen der Mistel (Yiscum album L.) auf Eicheu befcref- 

 fend. Von Dr. P. Ascherson, L c. str. 47—51. 



