PHZYCZ. DO sPKAWY JEDNO- LUH \VI KL< >U ATfNKo W< is( 'I IKMIol-Y. 



bryela Rząezyńskiego w pośmicrtnem jego dziele, zat ytułowanem: Anotua- 

 riuni historiae naturalis reg ni Poloniac etc., wydałem w Gdańsku około pi- 

 łowy XVIII wieku. Na str. 2!)(> tego dzieła, podano pod nagłówkiem Viseum: 

 n Quercus non procul a Poddupce pago Belzensis Palatinatus, suiit faecundis- 

 simae praefat fruticis;" czego oczywiście, mając w pamięci granicę północną 

 zasięgu pokrewnego pasorzyta, również na dębach rosnącego — Loranthne <-u- 

 ropaous L. — do tego ostatniego odnosić nie można. Po wąlpliwem podaniu 

 Erndtla byłaby to pierwsza wiarogodna wiadomość o znalezieniu jemioły dę- 

 bowej w Polsce. 



Nie mamy również powodów niewierzenia księdzu H. S. .Jundziłłowi, 

 który w swem opisaniu roślin w prowincyi W. X. Litewskiego naturalnie ro- 

 snących (Wilno 1791) mówi, że jemioła na Litwie rośnie nabrzeżach i dębach; 

 tembardziej. że pierwsza część tego spostrzeżenia okazuje się jeszcze po stu la- 

 tach zgodną z rzeczywistością; na Litwie bowiem brzoza za świadectwem d-ra 

 W. Dybowskiego („Wszechświat", 1893, te 15), należy do najpospolitszych ży- 

 wicieli jemioły. Że w 2-iem wydaniu swego opisania roślin (Wilno, 181 1 i Jun- 

 dziłł o jemiole na dębach nie wspomina, nic nie dowodzi, gdyż. jak to w naj- 

 nowszej swej pracy mykologicznej wykazuję 1 !, jest ono w przeważnej części 

 pospieszną kompilacyą lub nawet dosłownem tłumaczeniem z dzieł obcokrajo 

 wych, nie wiążącem się niczem z 1-szem wydaniem, zawicrającem wiele wia- 

 rogodnych osobiście na Litwie zebranych przez Jundziłła spostrzeżeń. 



Jundziłł młodszy w opisaniu roślin w Litwie, na Wołyniu, Podolu 

 i Ukrainie dziko rosnących (Wilno 1830), wzmiankuje tylko jemiołę brzozowa, 

 choć jest to szczegół znamienny tylko dla litewskich lasów, gdyż np. na Ukrai- 

 nie zapełnię inne gatunki drzew dają przytułek jemiole (topole, jabłonie, klo- 

 ny, wierzby i inne wymienione wyżej i. Nie wzmiankuje Józef Jundziłł dę- 

 bach zapewne jedynie dlatego, że daleko rzadziej się na nich spotyka Wobec 

 bowiem zupełnie wiarogodnego świadectwa swego stryja nie mógł on mieć 

 w tym względzie żadnych wątpliwości. 



Aby już skończyć ze sprawą jemioły dębowej na Lit wie, dodam, że Mic- 

 kiewicz jeśli dwuki - otnie w swych utworach wspomniał jemiołę i to obadwa 

 razy tylko dębową, uczynił to bynajmniej nic pod wpływem podręczników Ks. 

 Kluka i Jundziłła starszego, z których się nauk przyrodzonych uczył, ani też 

 na podstawie własnej obserwacyi, lecz wskutek licentia poetica pod wpływem 

 powszechnie znanych podań o druidach, dla których nie było nic Świętszego 

 nad jemiołę i dąbrowy, w których ją czczono. Obadwa więc przytoczone wy- 

 żej ustępy z Mickiewicza nie mogą służyć jako dowód znajdowania się jemio- 

 ły dębowej na Litwie. Prócz bowiem ogólnikowego powiedzenia Jundziłła 

 starszego, nikt z botaników szczegółu tego z Litwy do czasów ostatnich nie 

 potwierdził. Zaś jeden z głośniejszych botaników litewskich pierwszej poło- 

 wy XIX stulecia— Stanisław Batys Górski, możliwości znalezienia jemioł] na 



') Rewizya materyalów mykologiezuych Ks. B. S. Jundclłła <lo flory powiatów 

 LldzkiegO i wileńskiego. 



Pam. Fizyogr.— T. XVIII. Dział III 10. 



