IMtZYCZ. nu STRAWY .IKONO- U'li Wi K I.O( i ATI ' N K< ) Wi >>< I iKMIoM 



gązewnika wybitnie się od jemioły odróżniającego, Kluk pisał. że między je- 

 miołą pospolitą i dębową „różnica albo nie jest żadna, albo bardzo maja." Tm 

 co mówi ks. Kluk o jemiole z dębu, dającej najlepszy lep na ptaki, w swej 

 Zoologii (tom II, str. 354 1, będącej pracą przeważnie z obcych autorów włożo- 

 ną, także jest tak ogólnikowo podane, że się do kraju nie odnosi, a z tego co 

 się wyżej przytoczyło, wnosić można, że nie o jemiole nawet, lecz tylko o gą- 

 zewniku tam mowa. 



Po Erndtlu, Rzączyńskim i .Jundzille nową wiadomość o jemiole dębo- 

 wej w Polsce spotykamy w znakomitem na, swój czas dziełku Wilibalda Bes- 

 sera p. t. „Primitiae tloraeGaliciaeaustriacae ustriusipie" (Viennae. ISO!)). Choć 

 jest to autor nader sumienny i wiarogodny. jednak wzbudza pewną wątpli- 

 wość podanie o jemiole „in ramis Pini, (juercus, Aceris campestris aliisque 

 yegetans," z czego możnaby powziąć przekonanie, że w ( ialicyi spotyka się 

 jemiołę na dębie częściej, niż na innych drzewach liściastych, co oczywiście 

 jest niemożliwem. 



W tein powiedzeniu Bessera widać wpływ zapewne którego z obcych 

 autorów, któremi się Besser podczas układania swojego dziełka posługiwał, 

 z czem się wcale nie tai 1 ), może nawet ciągle przytaczanego ks. Kluka, który 

 dwukrotnie w dziełach swych o jemiole dębowej, choć jej nie widział, za in- 

 nymi autorami opowiada 2 ). A może Besser też jemiołę dębową zapamiętaj 

 sobie jako lekarz z wykładów Materiae medicae („viscum ąuercinum s. quer- 

 num verum s. veterum"), co do której być może na początku wieku XIX nic 

 zdawano só-bie dobrze sprawy, że otrzymuje się ona nie z jemioły dębowej, 

 lecz z gazownika (Loranthus europaeus L. i, rośliny pokrewnej, której przed 

 Lineuszem nie odróżniano od jemioły (Viseum). Życiorys Bessera świadczy, 

 że jego „Primitiae tiorae Galiciae", były pierwszą jego, a więc najmniej dojrzała 

 pracą botaniczną, którą wydał dwudziestoparoletnim młodzieńcem (urodził 

 się w r. 1784). w której zatem nie wszystko mogło być przez autora osobiście 

 sprawdzone, a wiele należało przyjąć na wiarę innych. Wykształcenie zaś swe 

 botaniczne Besser zdobywał dorywczo: to we Lwowie podczas pobytu swego 

 tam (1797 — 1806), u krewnego swego profesora botaniki Schiwerecka do ukoń- 

 czenia gimnazyum i wstąpienia do uniwersytetu na wydział lekarski: lo 

 w Krakowie, dokąd się przeniósł po śmierci Schiwerecka i gdzie w końcu 

 1807 otrzymał tytuł doktora medycyny, a w 1808 został asystentem kliniki 

 uniwersyteckiej: to znów w Wiedniu pod okiem Jacąuina młodszego, dokąd 



') „...Cl. Wilhlenowii editionem specierum plautarum pro basi haberem et defi- 

 nitionibus viii in Botanice vcrsatissimi subjungerem observationes Cl. rirorniD Decan- 

 dolle, Haller, Hayne, Hoffmann. Host, Jac^uini utriusque, Jussieu. Krocker, Lamarck, 

 Muller, Oeder, Persoon, Wilib. Schmidt, Sćhrader, Schreber, Scopoli, Smith, Sotter, 

 Valil, Yaillant, Vest, Wetteraviensisque Florae" (tom l, str. IX . 



2 ) A ponieważ i u obcych, tembardziej w czasacli Kluka, jemioła dębowa do czę- 

 stych zjawisk nie należała, a przed Lineuszem brano ją za jedno z gązewnikiem (Lo- 

 ranthus europaeus L.), na dębach rosnącym, przeto to co Kluk o jemiole dębowej /..i 

 innymi powtarza, do tego ostatniego odnieść należy. 



