7G 



DZIAŁ III. — BOTANIK \ I ZOOLOGIA 



został wysłany na koszt gimnazyum krzemienieckiego, które powołało go 

 1808 r. na nauczyciela historyi naturalnej. Nie dziw więc, że i do drugiego 

 tomu jego Hory, wykoiiczonego w Wiedniu pod okiem Jacąuina i stojącego 

 nierównie wyżej od tomu I, co sam autor w przedmowie zeznaje, zakradł 

 się niejeden błąd, a między niemi i rzekoma częstość jemioły na dębach 

 w Grali cy i. 



Uczyniliśmy wyżej tylko zarzut przeciwko postawieniu przez Bessera dę- 

 bu zaraz na drugiem miejscu po sośnie, co do częstości zjawiania się na nim 

 jemioły w Galicyi; nie mamy jednak żadnych danych powątpiewać o znajdo- 

 waniu się jej wogóle na dębach w Galicyi. Jemiołę bowiem na dębie znalazł 

 we Wschodniej Galicyi tak wiarogodny uczony, jak dr. Antoni Rehman 

 w Pieniakach w pow. złoczowskim (Przegląd roślin zebranych w obwodach 

 Tarnopolskim i Złoczowskim w r. 1874 w Spraw. Komis, fizyogr. tom IX). 



Wiadomość podaną przez Bessera powtórzył w r. 1835 dr. Aleksander 

 Zawadzki, w swem nie wzbudzającem wielkiej wiary (z powodu braku przy 

 wielu rzadkich roślinach stanowisk szczegółowych) dziełku, p. t.: „Enumeratio 

 plantarurn Galiciae etBucowinae" ( Wrocław, 1835). 



O wartości tego utworu A. Zawadzkiego będę miał możność pomówić 

 szczegółowo w jednym ze swych przyczynków do historyi botaniki w Polsce, 

 które przygotowuję do druku. 



Co do jemioły dębowej na Śląsku pruskim i austryackim, wątpliwość po- 

 została do dziś dnia nierozstrzygniętą; przynajmniej jeszcze w r. 1881 E. Fiek, 

 w swej Florze śląskiej, nic pewnego w tym względzie powiedzieć nie mógł; 

 zaś prof. Adolf Oborny w swej „Flora von Mahren und ósterr. Schlesien", za- 

 mieszczonej w tomach XXI — XXIV Rozpraw Towarzystwa Przyrodniczego 

 w Bernie Morawskiem (tudzież wydanej w osobnem odbiciu), podaje ją z dę- 

 bów z kilku miejscowości Moraw, na Śląsku zaś austryackim opisuje ją tylko 

 ogólnikowo, jako pospolitą, lecz bez szczegółowego wymieniania żywicieli. 



Na Ukrainie i Podolu jemioła dębowa znana była profesorowi A. An- 

 drzej owskiemu od bardzo dawna, bo jeszcze od czasu drugiej jego sery i po- 

 dróży botanicznych z Krzemieńca do krain między Bohem a Dniestrem leżą- 

 cych '); lecz wiadomość o niej ogłosił, zdaje się, po raz pierwszy dopiero w r. 

 1862 w Kijowskich Wiadomościach Uniwersyteckich, w pracy p. t. „Izczisle- 

 nie rastenij Podolskoj gubernii i smieżnych z neju miest." Część II (1. c. str. 95). 

 Jemiołę tę, znajdowaną przez siebie w pow. jampolskim i olhopolskim nietyl- 

 ko na dębach, lecz i na innych drzewach liściastych (np. wierzbach), uważał 

 on, jak o tern wyżej już wzmiankowaliśmy, za odmianę (var. latifolium Andrz.) 

 jemioł}' pospolitej, a później nawet za odrębny gatunek (Viscum nervosum 

 Andrz.). 



') Rys botaniczny krain, zwiedzonych w podróżach pomiędzy Bohem a Dnie- 

 strem, aż do ujścia tych rzek w morze, odbytych w lataołi 1823 i 1824. Przez Antonie- 

 go Andrzej owakiego, pomocnika nauczyciela botaniki i zoologii w liceum wolyńskiem. 

 Część Urn-a. Wilno. i830. 



