78 



DZIAŁ III. — BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



(w każdym razie nie dębowej!), pochodziły z innej miejscowości Królestwa Pol- 

 skiego. 



Zarówno więc Litwa jak Królestwo oczekuje od przyszłości odkrycia 

 stanowisk jemioły dębowej. 



Mówiąc o jemiole na dębach w Królestwie, trudno nie wspomnieć o wy- 

 powiedziauem przed laty trzydziestu przypuszczeniu prof. d-ra J. Rostafiń- 

 skiego, co do możliwości znalezienia gązewnika (Loranthus europaeus L.) 1 ) 

 w południowo-zachodnim zakątku tego kraju. Na przypuszczenie to na- 

 prowadziła szanownego autora Prodromusa flory polskiej opowieść zapewne 

 gajowego lub leśniczego o jakiejś jemiole, posiadającej żółte jagody i zrzuca- 

 jącej swe liście na zimę i mającej rosnąć w rozległych dąbrowach na zachód 

 od Częstochowy ku granicy śląskiej (Prodromus, str. 116). Jeżeli jednak zwró- 

 cimy uwagę na to, że gązewnik jest rośliną bardziej południowo-europejską 

 i że zasiąg jej na stałym lądzie Europy, omijając zupełnie Śląsk, Królestwo 

 Polskie, Galicyę Zachodnią a może i Wschodnią, Wołyń i północną część 

 Ukrainy polskiej, tworzy na południe od tych prowincyj jednę nieprzerwaną 

 połać 2 ), bez żadnych oderwanych wysp (za jaką należałoby uważać stanowi- 

 sko tego pasorzyta z okolic Częstochowy w Królestwie); to dawne przypusz- 

 czenie profesora Rostafińskiego, wskutek osiągniętych w ciągu ostatnich lat 30 

 nowych zdobyczy z dziedziny zasiągów roślin, straciło wiele na prawdopodo- 

 bieństwie. 



Jeżeli zaś do tego dodamy, że jagody jemioły bywają przed dojrzeniem żół- 

 tawo-zielone, że liście po upływie około 1^ roku (pomimo że uchodzą powszech- 

 nie za t. zw. wiecznie zielone) opadają; to podaną profesorowi Rostafińskiemu, 

 zapewne przez osobę mało z botaniką obeznaną, opowieść o jemiole żółto-ja- 

 godowej, tracącej swe liście na zimę z lasów dębowych pod Częstochową, do- 

 skonale ze zwykłą jemiołą (Viscum album L.J, na dębie rosnącą, uda się nam 

 pogodzić. Należy tylko przypuścić, że ów ktoś miał świeżo w pamięci osobni- 

 ki o jagodach niedojrzałych, a więc żółta wo-zielonych lub żółtawych 3 ), oraz 

 spotykał obficie rozsypane pod dębami stare opadłe (a więc mające l 1 /., roku 

 lub więcej), liście jemioły, które mógł wskutek nieświadomości za opadające 

 na zimę uważać, zresztą mógł nawet na dębach widywać martwe lub scho- 

 rzałe kępy jemioły, zupełnie z liści ogołocone (jakie na innych żywicielach 

 wcale do rzadkości nie należą) i tern jeszcze bardziej utwierdzić się w prze- 

 konaniu, że jest to odmiana dębowej jemioły, tracąca swe liście przed zimą. 

 W każdym razie, z całą stanowczością twierdzić dzisiaj możemy, że gą- 



') Przypuszczenie to znajdowało w swoim czasie silne poparcie w analogicznein 

 przypuszczeniu Ascliersoua (I. c. str. ólj, co do możliwości wykrycia gązewnika na 

 Śląsku. 



'-') Czechy, Morawy, Austrya, Styrya, Lombardya, Wiochy, Kroacya, Sławonia, 

 Banat, Węgry, Siedmiogród, Bukowina, Podole, Ukraina, Rumunia, Bulgarya, Serbia, 

 Bośnia, Turcya, Grecya. 



s ) Jagody jemioły dojrzewają dopiero w październiku. 



