MATEKYAhY DO FIZTOGAFI1 JKZIOItA WHM KKHKIKOO. 



lf) 



rzucone; rozwinął się natomiast czysty i gęsty brzozostan, wśród którego na- 

 próżnobyśmy szukali drzew iglastych. Brzoza zdołała tedv wyprzeć świerk 

 z pomocą ognia, z tego powodu, że jej nasiona dojrzewają z większą ła- 

 twością". 



Tutaj do wyparcia drzew iglastych przyczyniła się nie tylko brzoza, lecz 

 i osina z dębem. 



Z roślin zielnych skupiły się tu w wielkiej ilości takie gatunki, których 

 w drzewostanach wyłącznie iglastych nie spotykałem bądź wcale, bądź tylko 

 bardzo rzadko: różne gatunki Trifolium, a szczególniej okazałą T. rubens i T. 

 montanum, krzyżownice — Polygala comosa i P. vulgai'is, firletki — Lychnis flos 

 cuculi iL. viscaria, bodziszek — Geranium sanguineum, nostrzyk — Melilotus al- 

 bus, kamionkę — Rubus saxatilis, chaber — Centaurea Austriaca, jastrzębiec — 

 Hieraoium murorum,nawłoć — Solidago Yirgaurea, piżmo — Tanacetum vulga- 

 re, naparstnicę —Digitalis ambigua, pszeniec łąkowy — Melampyrum pratense, 

 trędownik — Scrophularia nodosa, piękne gatunki przetaczników: Veronica lon- 

 gifolia, V. prostrata i Wspicata, czyściec — Stachys Betonica, lebiodkę — Origa- 

 niun Yulgare, olbrzymiej wielkości babkę- Plantago altissima, aromatyczny 

 storczyk, podkolan dwulistny — Platan thera bifolia, pajęcznicę gałęzistą — An- 

 thericum ramosum i ozdobną lilię — Lilium Martagon. 



Niemniej bogatą, a pod względem ilości gatunków bodaj jeszcze obfitszą 

 biorę posiadają poręby leśne, albo t. zw. „cięcia". Są to przestrzenie znacz- 

 nych gdzieniegdzie obszarów, gdzie przed kilku lub kilkunastu laty drzewa 

 iglaste zostały wycięte; zostawiono zaś tylko tu i owdzie samotnie sterczące 

 nasienniki— sosny. Miejsca te przedstawiają wszelkie idealne warunki dla 

 roślinności zielnej, dziko rosnącej; wzbroniony jest tu wstęp nie tylko past e- 

 rzom, pasącym bydło w lasach, lecz i kobietom, zbierającym grzyby i jagody. 

 To też przez nikogo nie tratowana, zalana obfitem światłem, zwilżana wilgo- 

 cią sąsiednich gęstwin leśnych i ogrodzona przez nie od zbyt suszących wia- 

 trów, flora prosperuje i kwitnie tu w pełni. Rozsiadły się tu prawie wszyst- 

 kie gatunki, spotykane w lasach iglastych i mieszanycb, na łąkach i na pa- 

 górkach, przy tern w ogromnej ilości osobników. W lipcu i sierpniu panująca, 

 rośliną zielną w porębach jest tam niewątpliwie wierzbówka wązkolistna (Epi- 

 lobium angustifoliuni). Podczas kwitnienia tej dochodzącej do 2 di wysoko- 

 ści rośliny całe poręby przybierają barwę krwistą o fioletowym odcieniu; w je- 

 sieni zaś z dojrzałych łuszczyn wiatr porywa olbrzymie masy opatrzonych 

 obfitym puchem nasion i zasypuje niemi, jak śniegiem, wszystkie rośliny, dro- 

 gi i miedze dokoła. 



Ze szczególnych osobliwości (gdzieindziej nie występujących /.daje się 

 wcale) flory stycznych, zaobserwowanych wśród zbiorowisk porębowych, tnogę 

 "zanotować: Aąuilegia Yulgaris, Yiola inirabilis, Dianthus superbus, Byperi- 

 eum Androsaemuni, Lathyrus pratensis i L. śilyestris, Rosa pimpinellifolia, 

 Rubus fruticosus i H. Idaeus, Laserpitiuin latifolium, Yalenana officinalis, 

 Centaurea decipiens, Hieracium umbellatuni. [nula hirta, wszystkie zaobser 



