CHBISTIANIA VIDENSK.-SELSK. FOEHANDL. 1 8 8 4 . No. 5. 8 



niri. Nimirum haec discrepantia (ubi animi voluntati liberum agendi 

 arbitrium deest) non tam in veris actionibus, qiiam in iis, quae 

 mente tantum concipiuntur, locum habere videtur. 



Si cui tamen displicet participiiim Ixovti ita nude positum, quod 

 aut articnlo ant pronomine indefinito tlvi munitum exspectaveris, 

 alia fortasse medela experienda est. Quid? si legamus exov tl, re- 

 ducta vetere lectione xocvcslvg), hac sententia: 



„fortasse etiam illi rei (to sKouatw) dissonabit aliquid non ha- 



bens liberum arbifrium^\ 

 quod haud scio an etiam melius quadret. (Quod Ixeiv to 59' sauTo 

 ut impersonaliter dictum accepimus, nixi sumus loco cap. 2. extr.). 



Tentari possunt etiam aliae viae. Si carere volueris negatione, 

 retento sxovti (quod sane etiam sine articulo dici potest), revoces 

 sxsLvo, quod pro accusativo habeas a participio I^ovtl pendente, ut 

 subjectum sit to sep' sauTw, et vertas : „fortasse etiam illud habenti 

 dissonet liberum arbitrium", h. e. si voluntas et propositum adest, 

 agendi potestas abesse potest. Objici potest ordo verborum, quum ita 

 verba hiT-cpt^voi et I^ovti locum mutare debuissent. Sed apud Plotinum 

 ordo verborum non raro impeditior et minus diligenter observatus 

 invenitur. Nisi forte malueris librariis inversum ordinem tribuere. 



Cap. 6. extr. v] [xet^ov eivai '9'stsov, si [xtJ tic s-^sXot to\)zo 

 avapa''vs'.v to sep' eauTo. 



Posuit hie Kirchhoffius (et post eum MiUlerus) ante to £9' fauTw 

 comma, quod sensum turbavit. Ita enim vix vertere licet, ut idem 

 Miillerus (commate retento): . . . „Oder man muss, wenn man bis 

 dahin nicht aufsteigen will, noch etwas grosseres als den freien 

 Willen setzen" — ad sententiam quidem recte, sed cui graeca verba 

 non satis accurate respondent. Immo vertendum fuit: „si quis eo 

 usque ascendere nolit, majus esse ponendum est liberum arbitrium, 

 h. e. arbitrium altiori sensu intelligendum est", id quod sane haud 

 absurde dici poterat, sed tamen a Plotini mente alienum est, qui 

 liberi arbitrii notionem summo illi bono s. uni imparem esse arbi- 

 tratur, ut de eo majus aliquid eloquendum sit. Locus prorsus con- 

 sentaneus est in capite 4: xai si to éiz auTo aofxoVst, aXXa 

 [jLSL^ov svTaO-d^a toO sV auTwi y.cd outwc s'7c auTco, oti jjltj S9' sTspw 



