8 M. J. MONRAD. DE LOGIS QUIBITSDAM PLOTINIANIS. 



tate uTCspouaLCj) et quasi ineffabili substiterint, neque ultra ad dia^ 

 lecticam explicationem progressi sint/ universam illorum temporum 

 rationem et mentis quasi babitum considerare oportet. Atque hoc 

 praecipue tenendum, Graecae antiquitatis ingenium, quamvis jam 

 consenescens et paene animam agens, nondum tamen omnem vim 

 amisisse, ac praecipue in pbilosophia illam rationem tam altas ra- 

 dices egisse, ut baud facile evelli potuerit. Plotinus et qui eum 

 sequebantur, quamquam multis modis recentiorum temporum spi- 

 ritu afflati amplioremque cogitandi campum amplexi, tamen, qua- 

 tenus ad Cbristianismum transire non ausi erant, cum graecis in 

 pbilosophia auctoribus cunctaque antiquiorum temporum ratione 

 atque inclinatione tot vinculis cobaerebant, ut novam praesertim 

 verae infinitatis notionem, quae a Christianismo inaugurata magis 

 animi quodam sensu piaque persuasione, quam philosopbis rationi- 

 bus nitebatur, illos, qui adhuc ethnicos se esse et appellari vellent, 

 non assequi potuisse minime mirum sit. Notum enim est, G-raeco- 

 rum ingenium ab infiniti notione maxime abhorruisse, quippe qui- 

 bus et deorum natura et omne perfectionis exemplar semper arctis 

 finibus contineretur, et to sic aTrscpov tsvat tanquam absurdissimum 

 rejiceretur. In quo Graeci ingenii et virtutem et defectum cernere 

 licet. Nam huie continentiae, qua finitarum rerum terminos trans- 

 gredi reformidarunt, cum classica illa pulchritudo et perspicuitas, 

 quam in Graecis årtis et scientiae operibus admiramur, maximam 

 partem debeatur, turn eådem rursus ad altiorem veri cognitionem 

 et perfectionem via praeclusa videtur. Quin etiam, cum mens hu- 

 mana tantum finita concipiatur, suisque, ut nos loquimur, subjectivis 

 finibus contineatur, neque scilicet extra se exspatiari sinatur, con- 

 sequitur, ut non tantum ad infinitam veritatem, sed ne ad ullam 

 quidem veram objecti cognitionem unquam perveniat, sed, si hane 

 quaerat, aut circulo vitioso circumagatur, aut in pravam sibique 

 contradicentem infinitatem frustra abiens perdatur et evanescat. Phi- 

 losophiam graecam igitur videmus postremum in scepticismum 

 delabi et quasi solvi, cujus argumenta aut tw biaXkrfki^ aut sic 

 aTTsipov £x3aX)vOVT!. xpojiG) praecipue nituntur. 



Nisi igitur, ut scepticis placet, de omni veri scientia tanquam 



