CHRISTIANIA VIDENSK.-SELSK. FORHANDL. 1 8 8 4. No. 5, 9 



ab humanae mentis finitione aliena desperare velis, eamque, aperta 

 scilicet contradictione, ullo modo existere posse neges: uulla alia 

 relinquitur via, quam si credere audeas, etiam humanae menti quan- 

 dam infinitatem vel saltem cum infinito communionem inesse posse. 

 Quam viam ingredi conatus est Plotinus, qui sum mo opere hoc egit, 

 ut mentem ad illud fastigium eveheret, ubi omnibus terrestris vitae 

 angustiis liberata aeternam veritatis lucem, quippe intimae mentis 

 essentiae immanentem, intueretur. Et hoc saltem divinasse, et 

 aeternam veritatem et mentis naturam per se infinitas esse, immor- 

 tale Plotini meritum est. Cum tamen iufiniti notionem adhuc, ut 

 nos loquimur, abstracte ac per oppositionem finitae naturae con- 

 ciperet, necdum intelligeret - - quod sane graeco homini intellectu 

 difficile erat— veram infinitatem etiam finitum complecti, deumque cum 

 hominis natura jungi: illud infinitatis fastigium non aliter cogitare 

 potuit, quam ut ab omnibus finitis rebus prorsus sejungeret, itaque 

 a genuina cogitatione, quippe quae tota finitis determinationibus 

 inniteretur, subduceret solaque intuitione quadam inani ac paene 

 dicam spuria attingendum putaret. Ita etiam, qua in re ejus ratio- 

 nis constautiam perspicias, vitae humanae perfectionem unice in 

 abstinentia posuit, ut naturae necessitatibus quam arctissime cir- 

 cumscribendis corporisque voluptatibus quam minime indulgendo 

 animum deo appropinquare et ad veram divinitatis lucem con- 

 templandam idoneum reddi existimaret. Videmus igitur, quamquam 

 suborta apud Plotinum sublimiori quadam infinitatis et divinitatis 

 notione, quae vulgares Graecorum de diis opiniones longe superaret, 

 manere tamen istam infiniti cum finito (deique cum humanitate) 

 implacatam atque inconciliatam oppositionem, qua cum res finitae 

 omni vera substantia privatae, vanae et futiles existimarentur, tum 

 sublimis illa unitas ut jtcspoujlo^ in inanem imaginationem dis- 

 solveretur et evanesceret. 



Christiana demum ratio, quae deum vere infinitum atque abso- 

 lutum in humanam naturam descendisse verumque hominem factum 

 esse docuit, quamquam proprie non tam philosophiae subtilitatem, 

 quam vitae consolationem et correctionem spectans, tamen etiam 

 philosophandi novum altiusque fundamentum jecit. Ac primum qui- 



