10 M J MONBAD. DE LOGIS Q[JIBUSDAM PLOTINIANIS. 



dem illa ratione manifestatum est, summura deum neque pone fini- 

 tum rerum ordinem, neque scilicet aut in Epicuri intermundiis aut 

 (ut Plotino placuit) in intimo mentis recessu absconditum, sed vere 

 revelatum et nobiscum communicatum esse, quippe qui se vere hu- 

 manae vitae immerserit ejusque conditiones in se susceperit. Idcirco 

 neque cogitatione neque vitae actione ita quaerendus est, ut ab om- 

 nibus terrestris vitae rationibus refugiamus mentemque omnibus 

 iinitis notionibus exuamus et quasi vacuefaciamus, sed potius ita, 

 ut vitam resque terrestres animo ac mente peragremus et perlustre- 

 mus per easque ad verum earum flnem ac rationem ascendamus, 

 ubi verum divinum et infinitura perspiciatur. Utamur semper, 

 necesse est, ut consiliis actionibusque, ita etiam notionibus definitis, 

 sine quibus omnis et actio et cogitatio diffluet et in niliilum re- 

 digetur; sed non in his notionibus tamquam fixis et praerupte per 

 se exstantibus acquiescendum est, quod si fit, etiam omnis vera co- 

 gitatio sistitur ac cessat; immo notionum omnium originem, pro- 

 gressum, explicationem persequi oportet, quomodo inter se connec- 

 tantur, altera in alteram solvatur et transeat, omnesque quamvis 

 linitae tamen intra finitos terminos consistere nequeant, sed sem- 

 per infinitum spectent et sic demum summam et propriam verita-. 

 tem consequantur. 



Haec, nisi fallor, verae illius dialecticae årtis vis est, qua in- 

 finitum etiam humanae menti quodammodo cognoscere et explicare 

 licet, cujus quasi diluculum Plotinus e longinquo, e praerupto 

 summae unitatis fastigio, prospexisse et negativa saltem ratione 

 aliquatenus praemonstrasse dici potest, quamvis propius accedere 

 non ausus sit et ad perfectioris sapientiae adytum sibi aperiendum 

 vera clavi caruerit. 



Et haud scio an sublimissimus ille philosophus, quasi in apice 

 graecae antiquitatis contra Christiana tempora vergente collocatus, 

 quodammodo cum Mose comparari possit, cui ex alto montis fasti- 

 gio in terram promissam prospicere licuerit, cum tamen ab ea in- 

 gredienda fato prohiberetur. 



