44 DISSERTATIÖ 



ossa öccipitio superiora dicuntur. His, quae ma- 

 gis in posteriori cranii superficie collocata sunt, ad- 

 jacent duo alia in superiori superficie , parva , at illis 

 tarnen majora, atque squamaruih fórmam habentia. 

 In medio cranio efficiunt plerumque cristam, quae 

 in spinam occipitis transit ; haec crista in quibus- 

 dam piscibus permagna est, uti e. g. in Coryphae- 

 na hlppuri (O, <l ua ratione caput externe cön- 

 spectüm ab utröque latere veluti comriressum vide- 

 tui*, et in cuneum acutum transiens. Non paruni 

 illa structura ad celerem hujus piscis rapacis per 

 aquas motum confert. A latere etiam ossa tempo- 

 poralia adsunt, in plures partes disjuncta. Parvum 

 ossiculum est a latere partium condyloïdearum 

 sis occipitis, quod ab auctoribus praetermissiim dé- 

 texit , et pro parte mastotdea habuit Bo janus; 

 illud vero majori jurë, ut nobis videtur, tamqüam 

 partent petrosam considerat Okenus (*/). Dein 

 adest a latere ossium pariëtalium et frontalium major 

 quacdam pars, quam mastoïdeam vocant plerique, 

 Bójanus vero petrosam; cui anteriora versus, in 

 superiori et posteriori orbitarum margine, adjuncta 

 est pars squammosa, quam Cuvierius os fron- 

 tale superius vocat , Spixius ad os zygomaticum 

 feferendam esse censet. Quarta denique pars mo- 

 bilis est, extrorsum posita, tympanïca dicta, et 

 sub nomine ossis quadrati dein accuratius descri- 

 benda. 



Os 



CO.T» H. F. Autenrieth in Wiédemannii ^r- 

 chiv. I. Bd. ites St, 1800. 5, 55, 

 id) Lus L. I. S. 5Ó4. 



