2 PROLEGOMENA. 



lis animalibus. UtA enim unumquodque animal sensim 

 sensimque evolyitur ac perficitur , aliis organis ajiis con- 

 tinuo additis, sic etiam letii transitu atque tenore 

 m animalium serie a simplicissimo animalculo in- 

 fusorio ad perfectissimum hominem adducimur. Pos- 

 sumus igitur dicere organon quodyis oriri , et cum 

 in foetu prima ejus vestigia ac veluti rudimenta con- 

 spicimus, et etiam cum in animalium serie primo 

 loco eadem illa observamus rudimenta, Quod cum, 

 ïta sit 9 monendüm est nos posieriori praesertim sensu 

 hacce in § illud vocabulum usurpasse; quamvis 

 etiam alio non numquam usi simis, arctis limitibus 

 hac in re circumscribi nolentes, praesertim cum per- 

 fectius quodcimiquè animal m eyolutionis stadio, 

 quum adhuc embryo est, haud dissimilem percur- 

 rat viam, ab ea, quam in serie animalium illo mi- 

 nus perfectorum persecuta natura est 

 : In ariiifialibus quae non vertebrata dicuntur, va- 

 riae partes' durae adsunt musculis irisertioriem prae- 

 bentes , illudque igitur pro parte praestantes , quócl 

 össa interne posita in vertebratis. ïnsecta dura 

 obteguntur cute in sceletum externum veluti abeun- 

 té , qüod cum interno perfectiórum animalium sce- 

 leto ali^ua saltem rationë possiimus comparare ( b ). 



Quod- 



Vide C. F. Kieltneyer Ueber die Ver haltnis se der 

 organischen Krafte untej einander in der Reihe der ver' 

 ichtèdenen Organisationèn. Tublngen 1814 8vo. S, 38 ; de 

 fatiohe, qua illud effatum interpetari debeamus , omnino confe~ 

 rendus est Cl. Ca rus in Lehrbkch der Zoötomie 9 Leipzig 

 1818. 8vo. p. 666-670. 



(&)Steffens Vorlesungen über Gall*s OrganenUhre a 

 J'Ialle 8vo. p. 10. 



