pe SCELETO PISCIUM. 95 

 § 4. De arcubus branchialibus» 



Arcus branchiales inferiora versus apparatiü hyoïdeo 

 adhaerentes ab utroque latere quatuor solent esse , 

 quorum quisquc e duabus partibus constat, quae 

 uti rami furcae mobilis articulationis ope secum in- 

 vicem jungimtur. Haec articulatio ginglymus est. 

 Omncs arcus , ablatis , quas dein describemus , an- 

 nexis partibus , ejusdem fere simt longitudinis. Os 

 superius cujusvis arcus semper mfcriori brevius ma- 

 gisquc curvatum est. Convexus utriusque ossis 

 margo canaliculatus est , quo canali praccipui trunci 

 vasorum brancbialium conrinentur, et inargines hujus 

 canalis duplicem laminarum , quae brancbiae strio 

 fiöri sensu dicuntur, sustcntant seriem. Pars conca- 

 va spïnis s. denticulis instructa est, qui in ossicu- 

 lis superloribus minorcs et pauciorcs sunt. Ita po- 

 siti simt bi denticuli, ut branchias aliqua ratione 

 defendere, et, quo minus ad eas quaedam praedae 

 devoratae simul ciïtp aqua accedant partes , prohibere 

 videantiu*. Ipsius respiratoxii fluidi quodammodo di- 

 rigunt cursum. Raro cum ipsis ossibus conjun- 

 guntur, sed tantum ope membranac ea obtegentis 

 iis adhaerent. Dentes branchiales vocantur. 



In ossiculis superioribus pars postenor marginis 

 convexi in apopbysin, laminae formam habentem, 

 excurrit, quae in primo osse minor, in altera ac- 

 crescit, et in duabus posterioribus valde magna fit. 

 Hae apopbyscs ad se invicem accedunt, earumque 

 extremitates secum invicem cobaercnt articulationc 

 mobili , ita ut ossium a se invicem recessum non 



tan- 



