1? 



Druga trudność, z jaką spotkał się dr. Weigt przy opracowaniu materyału 

 krakowskiego polegała na tem, że dane do końca 1891 r. stosują się do czasu śred- 

 niego miejscowego, a od 1 stycznia 1892 r. do czasu środkowo-europejskiego. Wy- 

 padło więc zredukować okres 1892—1907 r. do czasu lokalnego krakowskiego. 



Redukcyi tej najłatwiej dokonać graficznie, a dla kontroli można posługiwać się 

 rachunkiem. Zważywszy, że Obserwatoryum Astronomiczne w Krakowie leży o 4°58' 

 na wschód od południka 15° E. Gr. (którego czas jest czasem środkowo -europejskim), 

 otrzymamy, że czas średni krakowski różni się od czasu środkowo-europejskiego 



-t-0 h 19 m 52 s czyli okrągło o l / 3 godziny. Oznaczywszy przez t n temperaturę go- 

 dziny n według czasu krakowskiego, a przez T n według środkowo-europejskiego, 

 przyjąć można, według d-ra Weigt a, 



Zauważyć należy w końcu, że, prócz powyżej zaznaczonych redukcyj, sprawdzał 

 dr. Weigt jednorodność materyałów krakowskich przez porównanie z Bielskiem. 



Dla tej miejscowości przebieg dzienny temperatury został opracowany dla pięcio- 

 lecia 1894— 1898 r. przez prof. Kolbenheyera 1 ). 



Co do ruchu zegaru w termografie, to dla większości lat czynione były na ter- 

 mogramach znaki w chwili jednoczesnych odczytań termometru. 



Przechodzimy teraz do wyznaczenia przebiegu przeciętnego temperatury powietrza 

 dla godzin kolejnych w ciągu doby. 



Łącząc maleryały, otrzymane ze wskazanych powyżej 28 lat, wyprowadził dr. 

 Weigt wartości cogodzinne temperatury w Krakowie, przyczem dane odnośne zostały 

 należycie zredukowane do czasu średniego miejscowego oraz sprawdzone. 



Dla wielu pytań (jak np. w obliczeniach kombinacyi godzin, dających najlepsze 

 średnie dzienne), pożyteczną jest nader rzeczą przedstawiać bieg przeciętny tempera- 

 tury w postaci odchyleń od średniej. W Tab. II (na str. 13) jest właśnie przedsta- 

 wiony taki bieg odchyleń, osobno dla godzin przed- i popołudniowych. Znak — wska- 

 zuje, że dane odchylenie jest poniżej wartości średniej. 



Z Tab. II widać odrazu, że bieg krzywych nie jest zupełnie symetryczny: odchy- 

 lenia ujemne występujące w godzinach od 9 h wieczorem do 8 h rano, przeważają także 



1 o 9 h rano; z drugiej strony odchylenia dodatnie dosięgają wartości dość znacznie 

 wyższych, niż odpowiadające odchylenia ujemne (z wyłączeniem jedynie paru miesięcy 

 letnich). 



Tab. II pozwala zarazem łatwo wyznaczyć chwile występowania temperatury naj- 

 wyższej, średniej i najniższej. 



Rachunek dla obliczenia momentu, kiedy następuje temperatura średnia, jest nader 

 prosty. Niech o godzinie K odchylenie od średniej wynosi — a, a o godzinie 

 (K -j~ 1) niech już będzie -f~ b. Wtedy, przyjmując, że w tym interwału zmiana 

 temperatury zachodzi jednostajnie, temperatura średnia wystąpi o godzinie 



') K- Kolbenheyer prof. Dzienny przebieg ciepłoty w Bielsku. Sprawozdanie Komisyi 

 Fizyogr. Akad. Urn. w Krakowie. T. XXXIV, str. 200. Kraków, 1899. 



Por. także: H. Weigt. Dzienny bieg temperatury w Krakowie według spostrzeżeń z pięciolecia 

 1894—1898. Sprawozdanie Wyższej Szkoły Handlowej w Krakowie za r. 1908, str. 7—10. 



