58 



o ile ten ostatni warunek jest spełniony, wypada troszczyć się tylko o kryteryum 

 n > 2%; w przeciwnym zaś razie nierówność 



n > 2 x y /n 



daje granicę stosowalności. 



Biorąc 125-letni przebieg temperatur średnich rocznych dla Wiednia, wnioskuje 

 W. Schmidt, że, o ile amplituda A przenosi 10-krothie średni błąd przypadkowy, 

 a y równa się np. 2, to szukana wartość graniczna wynosi 14. Znaczy to, że wszelka 

 fala o czasie trwania powyżej 14-tu lat wydziela się wskutek sumowania wyraźniej 

 z pośród innych fal krótszych, niż to ma miejsce w szeregu pierwotnym. 



TAB. XXXII. Sumowanie odchyleń dla zmienności temperatury z doby na dobę 

 w Warszawie (metoda Schmidta-Brunsa). 



Sommes des ecarts de la variabilite interdiurne de la temperaturę de Fair a Varsovie 

 (d'apres la methode de Schmidt-Bruns). 



I. Pojedyncze sumowanie odchyleń. — Premieres sommes des ecarts. ' 









t 



2 



3 



4 



5 



6 



7 



8 



9 



1780 



1 



3 



4 



4 



4 



5 



3 



4 



4 



3 



1790 



3 



1 



2 



2 



1 



-1 



-4 



-7 



-11 



-13 



1800 



-15 



-16 



-18* 



-16 



-14 



-12 



-13 



-14 



-13 



-13 



1810 



-12 



-12 



-10 



-12 



-13 



-12 



-13 



-15 



-17 



-19 



1820 



-20 



-20 



-20 



-19 



-20 



-20 



-21* 



-20 



-17 



-13 



1830 



-11 



-9 



-7 



-6 



-4 







1 







2 



3 



1840 



4 



(i 



4 



4 



5 



5 



4 



2 



2 . 



3 



1850 



3 



3 



2 







-1* 



3 



5 



4 



4 



4 



1860 



2 



2 



5 



5 



6 



6 



5 



8 



8 



8 



1870 



8 



11 



9 



9 



8 



10 



9 



9 



8 



9 



1880 



11 



12 



12 



12 



10 



10 



9 



8 



10 



8 



1890 



6 



5* 



7 



9 



8 



9 



9 



10 



8 



9 



1900 



9 



7 



7 



8 



8 



7 



6 



7 



7 



7 



1910 



4 



5 



5 



2 

















II 



Podwójne sumowanie odchyleń. — 



Deuxiemes sommes des 



ecarts. 





1780 



-l 



-4 



-8 



-12 



-16 



-21 



-24 



-28 



-32 



-35 



1790 



-38 



-39 



-41 



-43 



-44* 



-43 



-39 



-32 



-21 



-8 



1800 



7 



23 



41 



57 



71 



83 



96 



110 



123 



136 



1810 



148 



160 



170 



182 



195 



207 



220 



235 



252 



271 



1820 



291 



311 



331 



350 



370 



390 



411 



43 1 



448 



461 



1830 



472 



481 



488 



494 



498 



498 



497 



497 



495 



492 



1840 



488 



483 



478 



474 



469 



464 



460 



458 



456 



453 



1850 



450 



447 



445 



445 



446 



443 



438 



434 



430 



426 



1860 



424 



422 



417 



412 



406 



400 



395 



387 



379 



37] 



1870 



363 



352 



343 



334 



326 



316 



307 



298 



290 



281 



1880 



270 



258 



246 



234 



224 



214 



205 



197 



187 



179 



1890 



173 



168 



161 



152 



144 



135 



126 



116 



107 



98 



1900 



89 



82 



75 



67 



59 



52 



46 



89 



32 



25 



1910 



21 



16 



11 



9 



9 













Wynik ten pozwala na prędkie wykrywanie, przy pomocy sumowań kolejnych, 

 fal dłuższych, które w ten sposób występują coraz wyraźniej i nie są tuszowane, jak 

 to ma często miejsce, przez wpływ bardziej krótkotrwałych okresów. 



