8t 



Interesujący jest następujący wyciąg z Tab. XXXIX, w którym prócz temperatur 

 średnich dla stycznia i lipca podane są wartości amplitud w przebiegu rocznym, 

 obliczonych według temperatur średnich miesięcznych, a także temperatury średnie ocea- 

 nów (według K r ii m rn e 1 a) oraz procent, jaki ląd zajmuje w stosunku do obwodu 

 danego równoleżnika (według Baldita). 



TAB. XL. Wartości przeciętne amplitud temperatury w przebiegu rocznym dla 

 równoleżników na obu półkulach. 



Valeurs moyennes (pour les paralleles N et S) de la variation annuelle de la temperaturę de 1'air 

 (d'apres les mois extremes). 





Temperatury. - 



, N ó.r d 



- Temperatures. 

 S u d 



Amplitudy 

 Amplitudes 



Temperatur. 



Oceanów — des Oceaus 



% lądów 

 % des cóntinents 



I ' VII 



I 



VII 



Nord 



Sud 



Nord 



Sud 



Nord 



Sud 



90° 



-41 • 



-1 



-6 



-33 



40 



27 



-1,7 







100 



80° 



-32,2 



2,0 



-4,3 



-2S,7 



34,5 



24,4 



-1,7 





20 



100 



70° 



-26,9 



7,2 



-1,2 



-21,0 



34,1 



19,8 



0,7 



-1,3 



53 



71 



60° 



-16,4 



14,0 



3,2 



-9,3 



30,4 



12,5 



4,8 



0,0 



61 







50° 



-7,7 



18,1 



8,4 



3,0 



25,8 



5,4 



7,9 



6,4 



58 



2 



40° 



4,6 



23,9 



15,3 



8,8 



19,3 



6,5 



14,1 



13,3 



45 



4 



30° 



13,8 



26,9 



22,6 



15,0 



13,1 



7,6 



21,3 



19,5 



44 



20 



20° 



21,8 



27,3 



25,3 



20,1 



5,5 



5,2 



25,4 



24,0 



32 



24 



10° 



25,4 



26,1 



25,2 



23,6 



1)7 



2,2 



27,2 



25,8 



24 



20 



0° 



25,3 



25,3 



.25,3 



25,3 



0,6 



0,6 



27,1 



27,1 



22 





W porównaniu z danemi Spitalera 1 ) i Hopfnera według map Buchana, 

 wartości równoleżników w Tab XXXIX i XL są o parę dziesiątych stopni niższe dla 

 szerokości geograficznych północnych (od 50° N do równika), a natomiast nieco wyż- 

 sze dla szerokości 20° S i 30° S na półkuli południowej. Największa różnica wynosi 

 — l n 2 dla pasa 0—10° S w miesiącu styczniu i pochodzi stąd, że temperatury okolic 

 okołorównikowych były dotąd oceniane zbyt wysoko. 



Obliczając temperatury średnie dla obu półkul metodą uproszczoną, a mianowi- 

 cie mnożąc wartości średnie dla pasów 10-stopniowych przez odpowiadające powierzch- 

 nie pasów, otrzymamy: 



*) 1) R. S p i t a 1 e r. Die Warmeverteilung auf der Erdoberflache. (Denkschr. d. Wiener Akad., 

 T. LI, 1885). 



2) R. Sp i tal er. Die Temperaturanomalien auf der Erdoberflache. (Pet. Geogr. Mitt., 1887). 



3) Batchelder. A new series of isanomalous temperaturę charts. (American Met. Journal, 

 March. 1894). 



4) Fr. Hopfner. Die thermischen Anomalien auf der Erdoberflache. (Pet. Geogr. Mitt - , 1906). 

 Pozatera mapy izanomal wykreślali także: 



5) L. Teisserenc de Bort (Etude sur la distribution relative des temperatures et des pres- 

 sions moyennes. Annales du Bureau Centr. Met. T. 1. Paris, 1879). 



6) H. Wild. Temperaturverhaltnisse des Russ. Reiches. (Petersbourg, 1880). 



7) H. Mohn. Meteorology (w Sprawozdaniu Ekspedycyi Biegunowej Norweskiej) 



