87 



Dwie duże mapy izoparallag dla półkuli północnej i południowej ogłosił także 

 B nys -Ba Hot w dziele p. t. „Verdeeling der Warmte over de Aarde" 'Amsterdam, 

 1888). Izoparallagom Buys-Ballota zarzucić można to. że były one utworzone 

 wyłącznie według różnic: (lipiec) — (styczeń), chociaż nie wszędzie na ziemi skrajne 

 średnie miesięczne wypadają właśnie w tych miesiącach. 



Jeszcze przed wydaniem pracy Bali ot a ogłosił także A. Su pan w r. 1880 

 (w „Zeitschrift fiir wissenschaftliche Geographie", T. I) mapy wahania rocznego tem- 

 peratury powietrza za pomocą krzywych, nazwanych isotalantosami. 



Wreszcie I. L. S Connoly podał w „American Meteorological Journal" 

 (1893 — 94) mapę dla „Mean Annual Rangę of Temperaturę" w stopniach Fahren- 

 heita, która została zreprodukowana w „Bartholomew's Physical Atlas" (Edin- 

 burgh, 1899). 



Wszystkie te dane są już obecnie przestarzałe; dotyczy to także i wykresów 

 H. Wilda z r. 1881 dla Rosyi. 



Izoamplitudy. podane w publikacyi niniejszej, obliczane były według różnicy 

 najwyższej i najniższej temperatury średniej miesięcznej w przebiegu rocznym. 

 W ogromnej większości wypadków amplituda ta odpowiada różnicy między lipcem 

 a styczniem, jednak w niektórych razach (a zwłaszcza w okolicach okołorównikowych), 

 mamy dwa maxima i dwa minima; na przestrzeniach oceanicznych występuje wielo- 

 kroć przesunięcie temperatur skrajnych na sierpień i luty. 



Wartości amplitud temperatur średnich miesięcznych dla równoleżników. 



? = 0° 



5 U 



10° 



15° 



20° 



25° 



30 n 



35° 



40" 



45° 





1.1 



1-7 



3.5 



5.5 



9.3 



13.1 



16.4 



19.3 



22.7 



s) 



1.2 



2.2 



3.2 



5.2 



7.2* 



7.6 



7.7 



6.5 



6.0 





50° 



55° 



60° 



65° 



70° 



75° 



80° 



85° 



90° 



U) 



25.8 



27.9 



30.4 



35.4 



34.1 



32.4^ 



34.5 



38.4 



40. 



s) 



5.4* 



9.0 



12.5 



16.0 



19.8 



22.0 



24.4 



27.0 



27. 



Z tabelki powyższej wynika, że wartości amplitud wahają się koło 1° na równiku 

 i w jego okolicach, a stąd wzrastają zarówno w kierunku ku obu biegunom jak, 

 w jeszcze wyższym stopniu, od wybrzeży w głąb kontynentów. Najwyższą izo- 

 amplitudę 65° mamy w Syberyi NE w okolicach Werchojańska r ); wartości od 40° 

 wzwyż .znajdujemy także w Ameryce Arktycznej i w Grenlandyi. W związku z bar- 

 dziej oceanicznym charakterem półkuli południowej mamy tu o wiele niższe wartości 

 amplitud, niż na półkuli północnej. 



-) Por. mapy izoamplitud w końcu publikacyi niniejszej dla Polski, dla Europy, i dla kuli 

 ziemskiej. 



