88 



Na mapie izoamplitud kuli ziemskiej wydzielić się dają w sposób naturalny 

 następujące pięć grup: 



Amplitudy do 2°.5 Grupa okołorównikowa 



od 2°.5 do 10° „ oceaniczna 



od 10° do 25° „ przejściowo-morska 



od 25° do 40° ..... . „ lądowa 



powyżej 40° „ skrajnie kontynentalna. 



Jak już wskazuje sama nazwa, grupa druga oceaniczna obejmuje przestrzenie 

 morskie, sięgając do 60° S na półkuli południowej; na Atlantyku amplituda 10° do- 

 chodzi nawet do tf = 70° N pod wpływem prądu Zatokowego, gdy na Pacyfiku jest 

 ona wygięta daleko mniej i sięga 50° N tylko od strony wybrzeży zachodnich Ame- 

 ryki Północnej. 



Na lądach amplitudy do 10° obejmują tylko wązkie skrawki wybrzeży lub też 

 niewielkie pasy przejściowe między grupami okołorównikową i oceaniczną. 



Bardzo ważne znaczenie ma grupa trzecia, przejściowo-morska, z amplitudami 

 od 10" do 25°. W Europie obejmuje ona całą część zachodnią i środkową włącznie 

 z Norwegią i znaczną częścią Szwecyi. Kończy się ona prawie dokładnie na kresach 

 wschodnich dawnej Rzeczypospolitej Polskiej, przebiegając w przybliżeniu koło 28-go 

 południka na wschód od Greenwich. 



Ta izoamplituda graniczna 25° okrąża następnie morze Czarne, robiąc silny łuk 

 ku wschodowi, aby po nowem wygięciu kolo wyżyn Azyi Mniejszej podążyć następnie 

 ku Indochinom i Japonii. 



W obrębie Europy izoamplituda 25° biegnie od morza Lodowatego Północnego, 

 wgina się w morze Białe i, okrążając Laponię, przecina Finlandję i poprzez zatokę 

 Fińską wkracza do kresów wschodnich Polski. 



Poza wschodem Europy i Laponią amplitudy powyżej 25° spotykamy na ni- 

 zinie Węgierskiej oraz na półwyspie Bałkańskim. Terytorya odnośne wyróżniają się 

 więc swym charakterem bardziej lądowym pośród europejskich dzielnic klima- 

 tycznych. 



Na półkuli południowej pas z izoamplitudą powyżej 25° występuje wyłącznie 

 w Antarktydzie poza 80° S szerokości geograficznej. Na półkuli tej uwydatnia się 

 pozatem w sposób przeważający grupa oceaniczna, a izoamplitudy od 10° do 20° 

 występują tylko na kontynentach Ameryki i Afryki Południowej oraz Australii i to 

 głównie w częściach pozazwrotnikowych. 



W obrębie Sahary widzimy wzrastające wartości amplitud w postaci krzywych 

 zamkniętych 15° i 20°. Pewien wzrost wahania temperatur średnich w okresie rocz- 

 nym cechuje także wnętrze Arabii oraz Indyj Wschodnich. 



Na przestworach oceanicznych wybija się rozkład swoisty, który uwidocznimy 

 najłatwiej posługując się następującem zestawieniem wartości amplitud dla południ- 

 ków 150° W, 20° W i 80° E (na Atlantyku, na Oceanie Indyjskim i na Pacyfiku) 

 w przecięciach z równoleżnikami. 



