117 



§ 35. Podział kuli ziemskiej na grapy i dzielnice klimatyczne. 



Już przed kilkunastu laty podał A. Su pan podział kuli ziemskiej na 35 dzielnic 

 klimatycznych, ograniczając się jednak tylko do lądów. 



Poniżej podajemy próbę nowego podziału ') części kuli ziemskiej na 22 główne 

 grupy klimatyczne, które z kolei dają się rozłożyć na szereg dzielnic. 



Ze względu na prowizoryczny charakter tych grup, wzmiankowane dzielnice nie 

 są dokładnie ustalone; z 64 dzielnic wypada 16 dzielnic na Eurazyę, 8 dzielnic na 

 Afrykę, 7 na Australię z Polinezyą, 11 na Amerykę Północną, 5 na Amerykę Połud- 

 niową, reszta na Oceany oraz na Antarktydę i Arktyk. 



Grupy te są następujące: 

 l. Arktyczna. 



Ia. Ocean Lodowaty. Ib. Ameryka Arktyczna. Ic. Grenlandya. 



I d Pas oceaniczno-azyatycki. 



II. Rosyjsko-Syberyjska. 



II a. Rosya. II b. Syberya Zachodnia. II c. Syberya Wschodnia. 



III. Północno-Kanadyjska. 



Ilia. Alaska. III b. Hudson. III c. Newfoundland. 



IV. Kamczacko-Aleucka. 



IV a. Kamczacka. IV b. Aleucka. 



V. Pacyfiku Północnego. 



Va. Japońsko-Chińska. Vb. Oceanu Spokojnego. 



VI. Amerykańska. 



Via. Kalifornijska. VI b. Wyżynowa. VI c. Północna. VI d. Atlan- 

 tycka. 



VII. Atlantycko-Europejska. 



VII a. Północno-Atlantycka. VII b. Atlantycka. VII c. Zachodnio - 

 Europejska. VII d. Baltycko-Polska. 



VIII. Atlantycko-Śródziemnomorska. 



VIII a. Azorska. VIII b. Śródziemnomorska. 



IX. Czarnomorsko-Azyatycka. 



IX a. Węgiersko-Bałkańska. IX b. Czarnomorsko-Kaukaska. IX c. Aral- 

 ska. IX d. Wyżynowa Azyatycka. 



X. Saharsko-Arabska. 



Xa. Saharska. Xb. Podsaharska. Xc. Arabska. 



XI. Pacyfiku Środkowego. 



XI a. Hawajska. XI b. Polinezyjska. 

 XII. Kordylierów i And. 



XII a. Indye Zachodnie. XII b. Kordyliery. XII c. Peru. 

 XII d. Chile N. 



') Por. mapę kuli ziemskiej z „Próbą podziału klimatów według grup" (Essai d'un groupe- 

 ment des regions climatiąues) w tekście streszczenia francuskiego. 



