125 



Ej Strefa hekistotermiczna, charakteryzująca klimaty zimne, w których 

 temperatura przeciętna miesiąca najcieplejszego leży między 10° a 0° C. 



W strefie tej nie mogą już wyrastać drzewa wysokopienne, a wystę- 

 pują przeważnie krzewy i rośliny karłowate. 



F) Do stref powyższych dodać można jeszcze strefę wiecznego mrozu, 

 z temperaturą najcieplejszego miesiąca poniżej 0" C. Znajdujemy ją 

 w strefach górskich ponad poziomem izotermy 0° (w Andach ponad 

 ca. 5 km, w Alpach ponad 3 km), a także zapewne w głębi Antarktydy 

 i Grenlandyi. 



Powyższe 6 stref głównych rozdziela W. Kóp pen na 24 dziedziny klimatycz- 

 ne, licząc się z ogólnymi warunkami meteorologicznymi na rozpatrywanym przez 

 nas kontynencie idealnym. 



Na Fig. 4 przedstawiony jest schemat klimatów na poziomie morza na konty- 

 nencie idealnym według W. Kóp pen a; mamy tam 19 poddziałów (zamiast 24), 

 gdyż klimaty B 5 , C 7 , E 3 , E 4 oraz F, występujące w górach i na obszarach lodowych, 

 nie znalazły miejsca w naszym schemacie. 



Linie, rozgraniczające poszczególne poddziały klimatyczne, wybrane zostały 

 przez W. Kóppena głównie według stosunków temperatur i opadów i są na Fig. 4 

 odpowiednio choć w krótkości zaznaczone. Bliższe szczegóły co do tych linij gra- 

 nicznych znaleźć można w oryginalnej monografii W. Kóppena. 



Na Fig. 4 przedstawione są oznaczenia odpowiednich stref klimatycznych, 

 przyczem nazwy, użyte przez W. Kóppena, nadane zostały według charakterystycz- 

 nych roślin lub zwierząt. 



Mapa kuli ziemskiej (Fig. 5) przedstawia wreszcie rozkład geograficzny wszyst- 

 kich 24 dziedzin klimatycznych według klasyfikacyi Kóppena, do której ponadto 

 podany jest niżej specyalny klucz ułatwiający korzystanie. 



Na Fig. 6 (str. 127) podany jest rozkład klimatów w kierunku pionowym, osob- 

 no dla typu morskiego i dla typu kontynentalnego. 



