168 



Drugą różnicą charakterystyczną stanowi zjawianie się opadów w Europie Za- 

 chodniej przeważnie w postaci deszczów, gdy śnieg, tworzący stałą pokrywę na po- 

 lach i topniejący dopiero na wiosnę, jest cechą Europy Wschodniej. 



Wreszcie stan pogody jest bardzo zmienny na zachodzie Europy wskutek ście- 

 rania się wpływów dziedzin wysokiego ciśnienia ze wschodu i depresyj barometrycz- 

 nych z zachodu. 



Na wiosnę zmienia się, wraz z wzrastającą wysokością słońca na sklepieniu nieba 

 i cały stan pogody. Ogrzanie uwydatnia się jednak daleko silniej na lądach, niż na 

 morzach; nadto w Atlantyku Północnym wiele ciepła zużywa się na topienie idących 

 z okolic podbiegunowych mas lodowych. 



Podczas gdy powietrze podlega w Europie SE stopniowemu rozrzednieniu, wy- 

 rażającemu się w spadku ciśnienia na półwyspie Bałkańskim, na Węgrzech i we Wło- 

 szech Górnych, ciśnienie na Atlantyku Północnym nie jest już wtedy tak nizkie, jak 

 w zimie; gradienty i prędkość wiatru słabną, a cały rozkład ciśnień łatwo podlega 

 zmianom i nawet całkowitemu odwróceniu, co jest właśnie powodem osławionej pod 

 tym względem pogody w środkowej części Europy, a zwłaszcza w Polsce. 



W lecie maximum azorskie (768 mm) sięga najdalej ku północy i rozciąga swe 

 wpływy dość daleko wgłąb Europy. Minimum północno-atlantyckie (756 mm) jest 

 w tej porze roku słabo uwydatnione; natomiast silne minimum (747 mm) występuje 

 wtedy w Azyi. 



Na wybrzeżach zachodnich Europy wieją w lecie zazwyczaj stale wiatry SW, 

 przynoszące chłodne i wilgotne masy powietrzne bez znaczniejszych jednak opadów. 



