9 



(Vóg. palaark. Fauna I str. 895) oraz H e 1 1 m a y r i Laubmann (Nomenclator der 

 Vógel Bayerns. Miinchen 1916 str. 16) mają rację powstrzymując się od wydzielenia 

 projektowanych przez Kleinschmidfa form. Reich enow dla wspomnianych 

 okazów podaje następujące wymiary: długość skrzydła ęf 143 Q 145 mm., dziób 

 u ^ ' 36 u Q 37 mm. Szkoda że prof. Reich enow nie podał wymiarów swoich pta- 

 ków w taki sam sposób jak Kle i nsch m i d t. 



Dryobates minor minor (Linn.). 



Dość rzadki. Jestem w posiadaniu jednego tylko ptaka z okolic Zawiszcza. Pta- 

 ka tego porównywałem z ptakami z Królestwa Polskiego i z okazami Dryobates mi- 

 nor kamtschatkensis (Malh.) z Dauryi. Od ptaków z Królestwa ptak poleski niczem 

 się nie różni. Prof. Reichenow (1. c. p 131) zalicza dzięcioła tego gatunku, zdo- 

 bytego w okolicach Pińska (cf . 26. IV) do podgatunku transitivus Loudon. Data, 

 w której strzelany był ptak Reichenow a, przypada na porę gniazdową tego gatun- 

 ku, w każdym bądź razie egzemplarz ten był prawdopodobnie ciągowy. Według 

 Loudon'a (Orn. Monatsb. 1914 str. 78) Dryobates minor transitivus zamieszkuje 

 północne gubernie Europejskiej Rosyi, a na zimę obsuwa się na południe, zajmując 

 okolice, w których w porze gniazdowej występuje D. m. minor, forma zamieszkująca 

 północne okolice prowincyi nadbałtyckich. W południowej części prowincyi nadbałtyc- 

 kich gniazduje według Loudon a (1. c.) Dryobates minor hortorum. Zdaje się że 

 Loudon miał dostateczne powody do oddzielenia swej formy transitivus od formy 

 minor, to znaczy, że dzięcioły północno-europejskie tego gatunku najwidoczniej różnią 

 się od tych, które gniazdują w północnych okolicach prowincyi nadbałtyckich. Czy 

 jednak dzięcioły szwedzkie nie są identyczne z tymi, które dostały nazwę transitivus? 

 Rzecz w tern, że Loudon nie znał krainy gniazdowania nowo opisywanej przez się 

 formy. Gdyby tak było, to znaczy gdyby dzięcioły szwedzkie okazały się identyczne 

 z typami Loudona, to te ostatnie, w myśl prawa prioritetu, powinnyby się właśnie 

 nazywać Dryobates minor minor Linn., zaś te, które Loudon nazywa minor, po- 

 winnyby otrzymać inną nazwę. 



Dryobates medius medius (Linn.). 



Niezbyt pospolity. 



Dryobates major major (Linn). 

 Najpospolitszy i najliczniejszy z całego rodzaju. 



Dryocopus martius martius (Linn.). 

 Dość pospolity, ale nieliczny. 



Iynx torquilla torquilla Linn 



Niezbyt pospolity. 



Bubo bubo bubo (Linn.). 



Kilkakrotnie słyszałem w nocy hukanie puchacza. Hr. Pusłowski darował jeden 

 okaz tego ptaka, bity w okolicach Zawiszcza, do muzeum Polsk. Tow. Krajoznawczego. 



Asio otus ołus (Linn.). 



Niezbyt rzadka. 



* Carine noctua noctua (Scop.). 



Niezbyt pospolita. 



Pam. Fizyogr. — Tom XXV. — Zoologia. 2 



