Prof. Dr. B. DYBOWSKI. 



Systematyka Ryb „Pęcherzosłuchowych" 



Teleostei-Ostariophysi (Kostkopęcherzowe). 



(CIĄG DALSZY) 1 )- 



Rutili. Płocie. 



Rodzaj Rutilus (Rafinesąue. Ichthyologia Ohiensis 1820. p. 48—50). 



Synonimy rodzajowe, zestawione przez Berga: Leucos. Heckel (RusseggSrs 

 Reise I 1843 p. 1038). Leuciscus. Heckel (ibidem p. 1039). Cenisophius. Bona- 

 parte. (Catal. metod, pesci europ. 1846. p. 29). Pigas. Bp. (ibid.). Gardonus. Bp. 

 (ibid.). Cephalus. Bp. (ibid). Orfus. Fitzing.er (Sitzungsberichte d. Wien. Acad. 

 Wien. 1873). Rubellus. Fitz. (ibid.). Metallites. Schultze (Jahresberichte na- 

 turwiss. Ver. Magdeburg 1889—1890). Liparus. Schultze (Fauna piscium Germa- 

 niae 1892). Pararutilus. Berg. (Fauna Rassii 1912). (Subgenus). 



Ścisłego określenia cech wszystkich razem wziętych gatunków, zaliczanych do 

 rodzaju Rutilus — nie posiadamy. Berg poda! określenie, obejmując wyłącznie faunę 

 Europy i Azyi. To określenie Berga przedstawiam w następującem zestawieniu. 



„Zęby połykowe dolne jednoszeregowe, 6 — 5. rzadziej 5 — 5, wyjątkowo 6 — 6. 

 Korona zębów przednich stożkowata, tylnych ukośnie ścięta, bocznie spłaszczona, ku 

 końcowi tępo haczykowata. Łuski mocno osadzone pokrywają się wzajemnie. Są 

 one duże, lub miernej wielkości, u typowych form zwykle większe od średnicy oka; 

 ilość ich w linii nabocznej wynosi 33 — 67. Sama linia naboczna zawsze wyraźnie 

 rozwinięta, sięga do końca ciała, do obsady płetwy ogonowej. Otwór paszczowy na 

 końcu pyska umieszczony jest wpół -dolny, albo dolny. Warga dolna u kątów ust 

 jest miękka, pulchna, jakby nabrzmiała, na reszcie przestrzeni przylega ściśle do 



, ') Część pierwsza była ogłoszona w T. XXIII Pam. Fizyograf. 1916 r. 

 Pam. Fizyogr. T. XXV. — Zoologia. 



