2 



podłoża kostnego (stąd sądzi Berg, że jej tam niema wcale). Tylny koniec kości 

 szczękowej górnej sięga po linię przedniego brzegu oka. Tylny koniec kości szczę- 

 kowej dolnej sięga nieco dalej. Wyrostki łuków skrzelowych nieliczne, 10—12 na 

 pierwszym łuku. Pięciokątna kostka przedoczodołowa dotyka oczodołu. Pierwsze 

 dwie kostki podoczodołowe są wydłużone, trzecia zaś jest szersza od drugiej. 



Powierzchnia brzuszna do obsady płetw brzusznych zaokrąglona, bez wręgi; 

 poza płetwami brzusznemi bywa albo równomiernie zaokrąglona, albo wręgowana, 

 przyczem wręga pokryta jest zawsze łuskami (łuskowręga nie nagowręga). Płetwa 

 grzbietowa bierze początek nad obsadą płetw brzusznych, a ilość jej promieni wy- 

 nosi: III 7—11. Płetwa odbytowa rozpoczyna się za końcem obsady płetwy grzbie- 

 towej; ilość jej promieni = III 7 — 13. Błona otrzewna jest jasno zabarwiona. Prze- 

 wód pokarmowy krótki (długość jego zwykle mniejsza od długości ciała). Pęcherz 

 pławny dwudzielny, tylna część pęcherza bywa opatrzona wyrostkiem końcowym, 

 bądź też równomiernie zaokrąglona bez wyrostka. Teren rozmieszczenia nielicznych 

 tego rodzaju gatunków stanowią: Europa i część Azyi zachodniej. 



Synoptyczna tablica: dla określenia podrodzajów, gatunków i odmian 

 rodzaju Rutilus, w zakresie wskazanym powyżej. 



I. Powierzchnia brzuszna, położona za obsadą płetw brzusznych ma łuskowrę- 

 gę, która bywa często słabo uwydatnioną. Pęcherz pławny z tyłu zaokrąglony, bez 

 wyrostka końcowego. W linii nabocznej łusek mniej niż 50. 



1. Podrodzaj. Verorutilus. Subgenus nov. 



II. Powierzchnia brzuszna, położona za obsadą płetw brzusznych, bez łusko- 

 wręgi, równomiernie zaokrąglona. Pęcherz pławny z wyrostkiem końcowym ostrym. 

 W linii nabocznej łusek więcej niż 50. 



2. Podrodzaj. Pararutilus. Berg. 

 L Podrodzaj. Verorutilus. Dyb. 



1. Płetwy piersiowe, brzuszne i odbytowa, a niekiedy i dolna część płetwy 



ogonowej, bądź tylko czerwonawe, bądź silnie czerwone, szczególniej płe- 

 twa odbytowa i płetwy brzuszne. 



A. Popodrodzaj Erithrorutilus Sub -subgenus nov. 



2. Płetwy piersiowe, brzuszne i odbytowe popielatawe z czarniawymi końcami. 



B. Popodrodzaj Atratorutilus Sub -subgenus nov. 



A. Popodrodzaj. Erythrorutilus. Dyb. 



Jeden tylko gatunek: Rutilus. Verorutilus. Erythrorutilus. rutilus L. Ten gatu- 

 nek miewa liczne odmiany, dotąd systematycznie nieopracowane i nie przez wszyst- 

 kich za odmiany uznane. 



B. Popodrodzaj. Atratorutilus. Dyb. 



a. W linii nabocznej 41—45 łusek. Wysokość ciała wynosi więcej niż 31% 

 długości ciała. Wysokość płetwy grzbietowej stanowi więcej niż LS% dłu- 



