6 



3) . Oko stanowi średnio 21,7% bocznej długości głowy i zawiera się w tej dłu- 

 gości średnio 4,6 razy; różnica największa pomiędzy wymiarami wynosi 5,7% długości 

 głowy (18,2%, okaz z Irtysza, 23,9%, okaz z Horynia. 



4) . Średnica oka wynosi średnio 54,0% szerokości czoła pomiędzy oczami i za- 

 wiera się 1,8 razy w tej szerokości; różnica największa pomiędzy wymiarami wynosi 

 11,4% szerokości czoła (59,1%, okaz z Liflandyi — 47,7%, okaz z Irtysza). 



5) . Średnica oka odnośnie do długości pyska, stanowi średnio 78,3% tej dłu- 

 gości; różnica największa pomiędzy wymiarami wynosi 28,4% owej długości (92,0%, 

 okaz z Horynia, — 63,6%, okaz z Irtysza). 



6) . Przestrzeń przedgrzbietowa, czyli odległość początku płetwy grzbietowej od 

 końca pyska, wynosi średnio 51,8°/ długości ciała; różnica największa pomiędzy wy- 

 miarami wynosi 3,7°/ tej długości (55,0°/ , okaz z Horynia, 51,3%, okaz z Liflandyi). 



7) . Długość przestrzeni zagrzbietowej, czyli odległość końca płetwy grzbietowej 

 od końca ciała wynosi średnio 37,1% długości ciała; różnica największa pomiędzy 

 wymiarami stanowi 3,7% długości ciała (38,7%, okaz z Syr-Daryi, 35,0%, okaz 

 z Horynia). 



8) . Długość płetw piersiowych wynosi średnio 18,0% długości ciała; różnica 

 największa pomiędzy wymiarami stanowi około 2,0 o / o długości ciała (19,3%, okaz 

 z Horynia, 17,4%, okaz z Irtysza). 



9) . Długość płetw piersiowych wynosi średnio około 72,6% przestrzeni pomię- 

 dzy P — V; różnica największa pomiędzy wymiarami stanowi 19,9% owej przestrzeni 

 (82,6%, okaz z Horynia, 62,7%, okaz z Inflant). 



Oto są główne różnice, obliczone z tablicy wymiarów Berg'a, resztę drobniej- 

 szych różnic przedstawia tablica I podana poniżej. 



Wogóle powiedzieć można, że tablica wymiarów Berg'a nie wystarcza, ażeby 

 na jej podstawie stawiać można było jakiekolwiek wnioski ostateczne, odnośnie do 

 apriorystycznego założenia, że wszystkie okazy z olbrzymiego materyału Akademii 

 Petersburskiej, należą do jednej typowej formy. Według mnie konieczne są studya 

 analityczne, na podstawie których mogą być opracowywane monografie form lokalnych, 

 a z nich dopiero w dalekiej przyszłości utworzy się całość, odpowiadająca wymo- 

 gom nauki. 



Płoć Rutilus rutilus L. miewa mieszańców. Berg podaje następujące formy 

 tych metysów: 



1). Rutilus rutilus L. X Scardinius erythrophtalmus L. (Mieszańce płoci z ru- 

 mienicą). Znane są już od roku 1844, kilkakrotnie opisywane pod rozmaitemi nazwami: 



Synonimy. Leuciscus affinis Val. (Cuv. et Val. XVII 1844). 



Scardinius anceps Jackel (Abhandl. zool. mineralog. Ver. Regens- 

 burg IX 1864. p. 64). 



Leuciscus rutilus X Leuciscus erythrophtalmus Gunther (Cat. fish. 

 VII 1868. p. 214). 



Scardinius amphigenus Selys (Congres de Chartres 1869. p. 110). 



Leucisco — scardinius — rutilo— erythrophtalmus Fatio (Poissons d. 1. 

 Suisse I p. 474). 



Leuciscus rutilus X Scardinius erythrophtalmus Leonhardt (Fi- 

 schereizeitung. Neudamm VII 1904). 



