10 



Odległość początku płetwy odbytowej, czyli przestrzeń przedodbytowa stanowi 74,6% 

 długości ciała, zaś przestrzeń zaodbytowa wynosi tylko 20,0% tej długości, czyli jest 

 o 54,6% długości ciała mniejszą od przestrzeni przedodbytowej. Początek płetwy 

 grzbietowej przypada nad 13 łuską linii nabocznej, zaś początek płetwy odbytowej 

 pod 21—22 łuską linii nabocznej. Długość płetwy grzbietowej mieści się w długości 

 ciała 6,3 razy, czyli stanowi 15,8% tej długości. Wysokość największa płetwy grzbie- 

 towej wynosi 20,8% długości ciała i jest więcej niż dwa razy znaczniejsza od wyso- 

 kości ostatniego promienia; ta wysokość stanowi 8,9% długości ciała. Ilość promieni 

 szczepnych w płetwie grzbietowej — 10, przyczem ostatni jest szczepny prawie do sa- 

 mej podstawy. Brzeg wolny płetwy jest słabo wgięty, prawie prosty. 



Długość płetwy odbytowej stanowi 14,3% długości ciała, jest więc nieco mniejsza 

 od długości płetwy grzbietowej. Wysokość największa płetwy odbytowej wynosi za- 

 ledwie 13,7% długości ciała, jest mniejsza od długości płetwy. Ilość promieni — 11; 

 z nich ostatni jest szczepny prawie do samej podstawy. 



Płetwy piersiowe są prawie tak długie jak płetwy brzuszne; ich długość stanowi 

 16,7% długości ciała i 60,8% przestrzeni pomiędzy P — V. Ilość promieni szczepnych 

 wynosi 16. 



Płetwy brzuszne są nieco dłuższe od piersiowych, ich długość stanowi 17,0% dłu- 

 gości ciała. Ilość promieni szczepnych 8. 



Płetwa ogonowa jest miernie długa; jej długość stanowi 22,3% długości ciała; 

 środkowy promień najkrótszy zawiera się w najdłuższym przeszło dwa razy. Ilość pro- 

 mieni szczepnych w płetwie 18. 



Łuski są duże, mocno osadzone, obie ich średnice są jednakiej długości; średnia 

 długość i szerokość największych łusek wynosi 19 mm., a więc jest o 7 mm. większa, 

 niż średnica oka. Ognisko promieni, czyli jądro łusek, jest prawie centralne. Pro- 

 mienie długie (Radii apicales et basales), dochodzące do brzegu wolnego, nie są 

 liczne; na odcinku podstawowym, czyli przednim, są one najliczniejsze od 6—11, na 

 odcinku końcowym, czyli tylnym, od 3—6, na obu bocznych 1 — 2, albo 0; kontury 

 łusek boczne i tylny są stałe, słabo wypukłe, natomiast kontury brzegu nasadowego, 

 czyli przedniego, są falisto kilkakrotnie wyginane. Te wgięcia i wypukłości, cs do 

 kształtów swoich, są rozmaite. Głównych wypukłości bywa od 3 do 6 a te znowu 

 bywają niekiedy podzielone na mniejsze, drugorzędne; tak, że ująć formę przedniego 

 brzegu łusek w jakąś normę — niepodobna. Na brzegu końcowym, czyli tylnym, 

 powstaje zwykle drobne ząbkowanie, zależne od drobnych promieni, których ilość wy- 

 nosi około 30; sięgają one daleko naprzód, lecz najczęściej nie dochodzą do środka łuski. 



Linie koncentryczne (Circuli) na łuskach są liczne, niektóre z nich są silniej 

 zaznaczone, niż inne i są grubsze; odległość pomiędzy temi liniami jest mniej więcej 

 stała, wynosi średnio 1,0 mm. Pomiędzy dwiema liniami silniej zaznaczonemi, wystę- 

 puje linii słabiej znaczonych od 16 — 20. Ilość linii silniej znaczonych bywa na łuskach 

 danego okazu mniej więcej stałą i odpowiada ilości znaków narostowych na kościach 

 płaskich tegoż okazu, tak że możnaby je uważać za wyraz narostu corocznego łusek, 

 a ich ilość na polach łusek za wyraz wieku danego osobnika; tak np. na łuskach 

 okazu mierzącego 400 mm. całkowitej długości było tych linii 10 i tyleż znaków na- 

 rostowych na kości przykrywkowej tego okazu; stąd wniosek prawdopodobny, że okaz, 

 o którym mowa, miał lat 10 wieku. 



Co do ilości linii koncentrycznych na łuskach, w stosunku do długości ciała osob- 

 ników, to tylko tyle w tej kwestyi powiedzieć mogę obecnie, że wzrost osobnika jest 

 w prostym stosunku do ilości linii koncentrycznych jego łusek: jeżeli osobnik urósł 



