20 



Cały materyał wymiarowy przedstawiony w tablicach powyżej podanych wyka- 

 zuje w dostatecznej mierze, że jakkolwiek jest on o wiele obszerniejszy od mate- 

 ryału użytego przez Berga, lecz dla ostatecznej syntezy nie wystarczający. 



Dla wykazania różnic pomiędzy blizkiemi formami potrzebne i konieczne są 

 szczegółowe wymiary, uwzględniające wszystkie części ciała, jak to wskazano na ta- 

 blicy VI (str. 17). Następnie dla porównania dokładnego brać trzeba okazy jednakiej 

 wielkości i jednakiej płci, a zarazem i w jednakiej porze roku łowione. 



Takich tablic wymiarowych jeszcze nie mamy. 



Po zakończeniu przeglądu form, należących do grupy Rutilus Verorutilus Ery- 

 throrutilus rutilus L. przejdziemy do następnej grupy, mianowicie do Rutilus Veroru- 

 tilus Atratorutilus; należy do niej kilka form, które są obecne w naszych rzekach 

 południowych: 



1) Rutilus. Verorutilus. Atratorutilus Heckelii Nordman (Tarań). 



Synonimy podane przez Berga. Cyprinus jeses Giildenstadt. Gyprinus 

 vimba Pallas. 



Dyagnoza Berga: Zęby połykowe dolne 6 | 5. Końce płetw piersiowych, 

 brzusznych i odbytowej barwy ciemnej. Formuła gatunkowa D. III. 9 — 10; A. III. 

 9—11; Sq. L. lat. 42—48; Long tot. 500 mm. 



Berg traktuje Tarania jako odmianę zwykłej Płoci i nie daje żadnego szcze- 

 gółowego jej opisu. Wymierzył on trzy okazy: 1) Samiec 323 mm całkowitej dłu- 

 gości; 2) Samica 340 mm c. dł.; 3) Okaz płci nieokreślonej 305 mm c. dł. Dwa 

 pierwsze okazy pochodzą z Krymu, trzeci okaz z Kiercza. (Z Dniepru i Donu, a także 

 Dniestru, Berg nie mierzył okazów). 



Średnie z wymiarów Berga podaję w tablicy, obok wymiarów R. pygus i R. 

 Friesi, zaznaczają tu, że rozmieszczenie Tarania mają stanowić wszystkie rzeki morza 

 Czarnego i Azowskiego. 



2) Rutilus. Verorutilus. Atratorutilus pygus Lacepede. 



Berg uznaje R. pygus jako gatunek równorzędny R. rutilus, a zarazem za for- 

 mę bardzo blizką do R. caspicus, traktuje wszakże obie formy bardzo krótko: Syno- 

 nimy. Leuciscus virgo. H e c k e 1. 



Dyagnoza Berga: Zęby połykowe dolne 6 | 5. Powierzchnia brzuszna za ob- 

 sadą płetw brzusznych ze słabo uwydatnioną łuskowręgą. Formuła gatunkowa: D. III. 

 9—10; A. II. 9—11; Sq. L. lat. 41-48; L. tot. 500 mm. Rozmieszczenie: Dunaj 

 i morze Czarne — ujście Dunaju. 



Berg wymierzył 3 okazy: 1) Samica 430 mm dł. całkowitej; 2) Samica 505 mm 

 dł. całk.; 3) Okaz płci nieokreślonej 292 mm dł. całk. Pierwszy okaz z Dunaju, dwa 

 drugie z morza Kaspijskiego. Średnie z tych trzech wymiarów Berga podaję w ta- 

 blicy poniżej przedstawionej. 



