8 



Fauna ryb reprezentowana jest conajmniej przez 10 gatunków, zamieszkujących 

 w równej mierze oba jeziora z tą różnicą, iż w Firleju górują liczebnie nad innymi 

 karpie, w Kunowskiem natomiast najobficiej poławiają się leszcze. Podnieść należy, 

 że w jeziorach Firlejowskich żyje karp dziki, który poza obrębem pojezierza Lubel- 

 sko-Siedleckiego nie jest z jezior naszych znany. ') 



Na jeziorach Firlejowskich panuje system tak zwanego dzikiego rybołówstwa, 

 przyczem ustawa serwitutowa daje stu kilkudziesięciu rybakom okolicznym prawo po- 

 łowu ryb. Jakkolwiek stosunki podobne wyłączają możność prowadzenia gospodar- 

 stwa racyonalnego, a stwarzają przeciwnie grunt podatny do wszelkiego rodzaju wy- 

 kroczeń przeciw przepisom ochronnym, mimo to jeziora dostarczają w chwili obecnej 

 (r. 1917) właścicielowi przeciętnie 250 kg ryb tygodniowo. W latach dawniejszych 

 wydajność ich była nierównie znaczniejsza. Przed kilkunastu laty zdarzać się miały 

 na j. Kunowskiem połowy, przynoszące do 3000 kg ryb za jednym zaciągiem, w czem 

 przeszło 600 kg przypadało na leszcze, mniej więcej 2000 kg na płocie, reszta zaś 

 na szczupaki, okonie i pozostałe żyjące tu gatunki. 2 ) Od tego czasu rybostan nie 

 tylko pod względem ilościowym, lecz i jakościowym, uległ poważnym zmianom. Licz- 

 ba płoci zmalała bardzo, gdyż wytrzebiły ją szczupaki Karasie, w które obfitować 

 miało dawniej j. Kunowskie, zostały w znacznej części wyłowione przez rybaków. 



Czynnik ujemny w gospodarstwie rybnem stanowią cierniki, w gwarze miejsco- 

 wej „katamami" lub „stelachamami" zwane. Liczebność ich ma jednak ulegać co pe- 

 wien czas wahaniom, dając rybakom podstawę do wspomnianych fantastycznych hypo- 

 tez o komunikacyi podziemnej jezior z Wieprzem i innemi wodami poblizkiemi. 

 W ostatnich dwu latach klęska ciernikowa nie dawała się zbytnio we znaki, rybki te 

 bowiem — zdaniem ichtyologów miejscowych — „wyszły" z jezior Firlejowskich. 



Kończąc te luźne z konieczności uwagi ogólne o rybach firlejowskich, nadmie- 

 nię, iż wyróżniają się one dobrym smakiem, co pozostaje niewątpliwie w związku 

 z piaszczystym charakterem dna, czystością stosunkową wody tudzież nieznacznym 

 rozwojem w niej procesów gnicia i butwienia. Mając na względzie wymienione wa- 

 runki sprzyjające, należałoby zapoczątkować próbę zarybienia tych jezior szlachetniej- 

 szymi gatunkami ryb z rodz. łososiowatych np. pstrągiem jeziornym, żyjącym w pod- 

 górskich jeziorach alpejskich, lub sielawą (Coregonus albula L.), dość pospolitą u nas 

 w różnych miejscowościach pojezierza Bałtyckiego, poczynając od Kujaw aż do Litwy. 

 Do podjęcia prób takich zachęca zadowalający stan fauny planktonowej, który na za- 

 sadzie dokonanych badań stwierdziłem. 



Prócz dwu jezior opisanych, zbadałem również plankton sadzawki, wykopanej 

 przed 14 blizko laty w ogrodzie owocowym w Janinowie, w pobliżu wschodniego 

 brzegu Firleja. Sadzawka ta mierzy około 30 m długości, 5 m szerokości, najwyżej 

 zaś 1 m głębokości, jest dawno nieozyszczona i zarośnięta kępami trzciny, sitów, po- 

 nikła błotnistego oraz rdestem ziemnowodnym. Woda posiada odcień brunatny. Dru- 

 giej mniejszej sadzawki, położonej nieco dalej ku północy z braku czasu nie badałem. 



') Ob. „Klucz do oznaczania zwierząt kręgowych ziem polskich", wyd. pod red. Prof. Hoyera, 

 Kraków, 1910, s. 40. 



' J ) Cyfry te staną się wymowniejsze, gdy zważymy, iż „największe w Europie gospodarstwo sta- 

 wowe* w Trzeboni produkuje zaledwie około 2000 kg pstrągookonia amerykańskiego rocznie. (Dr. E. 

 Schechtel: „Okólnik Rybacki", Kraków, 1917, s. 47). 



