1 1 



napotkałem w sadzawce, gdzie starsze samice, poczynając od 0*63 mm długości, miały 

 2 — 3 jaja dzieworodne. 



20. Ceriodaphnia pulchella G. O. Sars. 



Wyłącznie młode samice, w towarzystwie gatunku poprzedniego, napotkałem 

 w pasie litoralnym Firleja. 



21. Simocephalus vetu!us (O. F. Muller). 



Kosmopolityczny ten gatunek łowiłem przy brzegach obydwu jezior. Przeważały 

 samice młode, mierzące do 1-3 mm długości, z których żadna jaj nie miała. 



22. Daphnia pulex f. schddleri G. O. Sars. 



Znaleziona wyłącznie w sadzawce, gdzie należy do form pospolitych. W dniu 

 połowu większość samic miała przeciętnie 4 — 7, najwięcej do 10 jaj dzieworodnycli. 

 Linia czoła wybitnie wpuklona; kolec skorupowy, ustawiony w osi głównej ciała, wy- 

 nosił l / t — Vs J e g° długości. Na odwłoku 9 — 14 kolców; na pazurkach odwłoko- 

 wych dwa grzebyki dodatkowe: w wyższym 4 — 5, w niższym 7 — 14 ząbków. Na 

 2-im członie trójczłonowych szczeci pływnych wązka obrączka czarna u nasady. Dłu- 

 gość ciała: 1-0 — 1-5 mm. Samców nie spotkałem. 



23. Daphnia variabilis f. caudata G. O. Sars. 



Rzadka ta na obszarze Polski rozwielitka, znana dotąd ze Stawów Toporowych 

 w Tatrach, znaleziona została w miernej liczbie okazów w sadzawce janinowskiej. 

 Żyjące tu samice dzieworodne o czole lekko wpuklonem, 11—12 kolcach na odwłoku, 

 szczeciach pływnych o 2 członach niemal równej długości (przeciętnie 0T6 mm każdy) 

 i z kolcem skorupowym w osi ciała, wynoszącym \ jego długości, miały 8 — 9 jaj 

 w lęgni. Budowa odwłoka i ję^go wyrostków typowa dla danej formy. Głowa zawie- 

 ra się w długości ciała 3^ raza. Wymiary: 1*5 —1*7 mm. 



Wobec opisanej przez nas przed kilku laty l ) swoistej zmienności rocznej odmiany 

 caudata- cavifrons niniejszego gatunku, interesującą byłaby kwestya zachowania się 

 formy tej na nowem jej stanowisku. Zasługiwałaby nadewszystko na zbadanie sprawa 

 jej zimowania i cykliczności rozwoju. Gdyby pokazało się bowiem, iż postać żyjąca 

 w Janinowie - wbrew budowie ciała identycznej z budową letnich form tatrzańskich — 

 nie przebywa podobnej im zmienności rocznej, musielibyśmy zaliczyć ją w takim ra- 

 zie do innej, pospolitszej u nas odmiany gatunku D. variabilis Langhs., znanej w li- 

 teraturze pod nazwą var. longispina - longispina Leydig. • 



24. Hyalodaphnia sarsi Langhans. 



Gatunek ten żyje w obu jeziorach i stanowi główny składnik ich fauny limne- 

 tycznej, obok opisanej Leptodora kindtii, widłonogów z rodzaju Diaptomus, tudzież 

 kilku wrotków. Osobniki pochodzące z jeziora Kunowskiego mają budowę wysoko- 

 hełmowych form kahlbergensis i incerta. Ciało całkowicie przezroczyste, czoło wypukłe, 

 tylko 2 dobrze rozwinięte wyrostki na odwłoku uzbrojonym 7 ząbkami. Kolec sko- 



') Lityński: Revision der Cladocerenfauna der Tatraseen. Buli. Acad. Sc, Kraków, 1913. 

 s. 597 - 601. 



