5 



Już około połowy lipca 1917 r. stała się o wiele rzadszą, a pod koniec tego 

 miesiąca znikła zupełnie. 



2. Calopteryx splendens Harr. Nieco mniej niż poprzednia rozpowszechniona. 

 Wbrew obserwacyom Scholtza, dokonanym na Śląsku (13), C. virgo i C. splendens 

 nie są w okolicach Kamieńska bynajmniej gatunkami wikaryzującymi; przeciwnie, wi- 

 duje się je prawie zawsze razem, aczkolwiek C. splendens występuje w ilości nieco 

 mniejszej. 



2 a. Calopteryx cf. ancilla Sel. Wraz z wielu typowymi okazami C. splendens 

 schwytałem w d. 20/VI nad Widawką jedną Q , zbliżoną wielce do C. ancilla ze 

 względu na obecność ciemnych przepasek na skrzydłach. Miałem również w ręku 

 kilka mniej charakterystycznie ubarwionych samic. W przeciwieństwie do okazów 

 poleskich, uważanych przez Bartę niewa za typowe C. ancilla (1) i wbrew cechom 

 osobników złowionych w Starej Wsi przez S u m i ń s ki e go (15), ciemne śniado -brunat- 

 nawe przepaski u powyższego okazu niezupełnie dochodzą do końca przednich skrzy- 

 deł. Liczba żyłek żeberkowych wynosi na lewem skrzydle przedniem 29, na prawem 

 28. Odpowiednie liczby, wyrażające ilość „pólek wewnętrznych" (Bart en ie w 3), 

 na skrzydłach I i II pary wynoszą 8 i 9 oraz 14 i 9. 



Chwiejne te liczby, niezupełnie zgodne z dyagnozą gatunku podaną w r. 1912 

 przez Barteniewa (3), podobnież kształt przepasek nie dosięgających końców 

 skrzydeł I pary, wreszcie sam fakt sporadyczności występowania samic o tego rodzaju 

 cechach, przemawiają za tern, że mamy tu zapewne do czynienia raczej z jedną z od- 

 mian C. splendens niż z rzeczywistą C. ancilla. Jak wiadomo, kwestya stosunku 

 systematycznego świtezianek, znanych jako „race de Prusse" Selys Longchamps'a 

 do formy typowej (Cal. splendens splendens), C. spl. f. tiimpeli Scholtz i Cal. ancilla 

 jest bardzo jeszcze niejasna. 



B. AGRIONIDAE. 

 a. Lestinae. 



3. Sympycna fusca Vanderl. Jedyny okaz (o*) złowiłem 16/IX w suchym 

 i niezbyt cienistym lasku koło Kletni. 



4. Lestes virens Charp. Pierwszy okaz niedojrzałego samca schwytałem 7/VII 

 w piaszczystym i suchym lasku iglastym w Kocierzowach, drugi — 24/VII w słonecz- 

 nem miejscu polożonem na skraju lasu w poblizkich Hubach, wreszcie dwa pierwsze 

 dojrzałe samce — 24/VIII pomiędzy ostatnio wspomnianą wioską a Fryszerką w dość 

 suchym punkcie lasu sosnowego. W d. 31/VIII pojawiły się nagle gromadnie cf cf 

 i 9 9, często w kopuli, nad stawkiem leśnym gomunickim i w jego pobliżu, podczas 

 gdy przedtem zupełnie gatunku tego brakło na przestrzeni lasów między Gomunicami 

 a Pytowicami. Liczne pary kopulujące unosiły się jeszcze w dn 16/IX tuż nad kęp- 

 kami turzyc, porastających wyschnięty o tej porze stawek gomunicki. Zarówno cf cf 

 jak 9 9 otrzymały w I połowie IX piękny połysk miedziany na 6, 7 i 8 pierścieniu 

 odwłoka. 



L. virens znikł zupełnie około 1/X, t. j. z chwilą nagłej zniżki temperatury i na- 

 stania pogody deszczowej. 



5. Lestes dryas Kirby. W okolicach Kamieńska pojawił się pierwszy niedoj- 

 rzały cf w d. 19/VI a więc nieco wcześniej od terminu, jaki podaje Dzi ędzi ele- 

 wi cz (4) dla Galicyi (mies. VII — IX), a Ris (10) dla Niemiec (mies. VII — VIII). 

 Zgodną jest natomiast przytoczona data pierwszego pojawu z obserwacyami Ro- 



